EL CIELO®

24

2011-02-02T20:57:00.004+07:00

แก่ขึ้นอีก 1 ปี

วันเกิดปีที่แล้วไม่ได้ทำอะไรมาก
จำได้ว่าปล่อยเต่าอยู่ข้างบ้าน เต่าจริงๆนะไม่ใช่เต่าจั๊กกุแร้
ไปกินข้าวกับพ่อแม่ อ๋อม แล้วก็แมค
ตอนนั้นยังไม่ได้ทำงาน กลิ้งอยู่บ้านไปวันๆ

1 ปีผ่านไป
วันเกิดปีนี้
มีคนมาอวยพรตั้งแต่ 4 ทุ่ม จนถึงตอนนี้ก็ยังมีอยู่ 555
ก่อนออกไปทำงานได้คุยกะแมค
เตือนให้ฮี HBD เราเรียบร้อย กลัวฮีลืมแล้วเรางอน
เดี๋ยวไม่มีอารมณ์ทำงาน
ตอนเช้าโทรไปให้พ่อแม่อวยพรวันเกิดให้
อยากจะพูดว่าขอบคุณที่ให้หนูเกิดมา
แต่ตอนนั้นอยู่บน BTS เลยเขิน ไม่กล้าพูด
ตอนกลางวันได้ไปฉลองเล็กๆน้อยๆกับแนนและพี่ปุยที่ร้านที่เล็งมานาน
ตอนเย็นๆทั้งออฟฟิศก็มีเซอร์ไพรส์เล็กๆน้อยๆให้ ซึ้งใจมาก

ตลอดวันมีคนมาอวยพรวันเกิดในเฟซบุคมากมายเป็นประวัติการณ์
ก็แอบดีใจนิดๆนะ คนที่ไม่คิดว่าจะมาอวยพรก็มา
มีตั้งแต่เพื่อนเก่าสมัยประถม เพื่อน AFS เพื่อนที่เดนมาร์ก รุ่นน้องบ้านรับน้อง
รุ่นพี่บ้านรับน้อง พี่รหัส น้องรหัส เพื่อนคณะ เพื่อนม.ต้น เพื่อนม.ปลาย เพื่อนแมค

เปลี่ยนใจละ ดีใจมากเลยแหละ ^^

ณ วันเกิดวันนี้ มีงานทำครึ่งปีพอดี ไม่ต้องขอตังแม่แล้ว
ทำงานห้าวัน เรียนวันนึงบ้าง สองวันบ้าง
สารนิพนธ์ก็ส่งฉบับร่างแล้ว รอความเห็นจากอาจารย์
ทั้งเรียนทั้งทำงาน เหนื่อยนิดหน่อย
แต่รู้ว่าพ่อแม่เหนื่อยกว่าเยอะ เลยไม่บ่น

วันเกิดปีนี้ถึงจะไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ กับพี่ๆ
ไม่ได้อยู่กับแมค ไม่ได้ของขวัญ
แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าขาดอะไร เป็นวันเกิดที่ดีอีกปีนึง
และรู้สึกโตกว่าปีที่แล้วหน่อยๆ
อาจเพราะความรับผิดชอบมากขึ้นจากการมีงานทำ
แมคก็อยู่ไกลเลยทำให้งี่เง่างอแงอะไรมากไม่ได้

เริ่มเขียนงงๆแล้วแฮะ
ขออวยพรวันเกิดให้ตัวเองหน่อยแล้วกัน

ปีนี้ 24 แล้วนะ โตแล้ว
ขอให้เป็นคนมีสติ มีเหตุผล ไม่ใช้อารมณ์
ขอให้มีความสุขแม้จะเล็กน้อยในทุกๆวัน
ขอให้เข้มแข็งและอดทน

happy birthday to me

Anyone at all

2010-12-06T22:10:00.002+07:00

Long time no see. Really, really long, actually.

Never mind my length of absence. It doesn't really matter.

I wonder if anyone still reads this blog. I don't.

Anyway...

I got a strong urge to write a blog about you after you left for school this morning (your local time).

It's been a long time since I wrote about my feelings, especially my feelings for you.

Come to think of it, I have never written anything about you in this blog even though we have been in a relationship for quite some time now.

And I know you don't read this blog either. You probably forget it even exists (I did).

There's a song that every time I listen to, I think about you, about how perfect it is for us. I wish
I could sing it but as you know, my voice isn't that great. (And your singing sucks too, but I love
it.)

So here goes...

Funny how I feel more myself with you

Than anybody else that I ever knew

I hear it in your voice, see it in your face

You've become a memory I can't erase

You could have been anyone at all

A stranger falling out of the blue

I'm so glad it was you

It wasn't in the plan

Not that I could see

Suddenly a miracle came to me

Safe within your arms

I can say what's true

Nothing in the world I would keep from you

You could have been anyone at all

An old friend falling out of the blue

I'm so glad it was you

Words can hurt you if you let them

People say them and forget them

Words can promise, words can lie

But your words make me feel like I can fly

You could have been anyone at all

And let that catch me when I fall

I'm so glad it was you

You could have been anyone at all

An old friend falling out of the blue

I'm so glad it was you

Anyone at all...

I'm so glad it was you.

(Anyone at all; sung by Carole King)

Anyone Else But You - Michael Cera and Ellen Page

2010-01-20T11:36:00.001+07:00

You're a part time lover and a full time friend
The monkey on your back is the latest trend
I don't see what anyone can see in anyone else
But you

Here is the church and here is the steeple
We sure are cute for two ugly people
I don't see what anyone can see in anyone else
But you

We both have shiny happy fits of rage
I want more fans, you want more stage
I don't see what anyone can see in anyone else
But you

You are always trying to keep it real
I'm in love with how you feel
I don't see what anyone can see in anyone else
But you

I kiss you on the brain in the shadow of a train
I kiss you all starry eyed, my body's swinging from side to side
I don't see what anyone can see in anyone else
But you

The pebbles forgive me, the trees forgive me
So why can't you forgive me?
I don't see what anyone can see in anyone else
But you

Du du du du du du dudu
Du du du du du du dudu
Du du du du du du dudu du
I don't see what anyone can see in anyone else but you

เมื่อคืนเพิ่งดูเรื่อง Juno ไปค่ะ
ชอบมากกกกก น่ารักมากๆ
หนังดี เพลงเพราะ นางเอก พระเอก น่ารักไปหมด
ที่ชอบที่สุด ก็คงเป็นตอนที่เอามาแปะนี่แหละค่ะ
น่ารักจังเลย

บล็อกนี้เพื่อเธอ

2010-01-16T09:29:00.003+07:00

มันกลับมาอีกแล้วค่ะ
นังเจ้าของบล็อกจอมขี้เกียจมันกลับมาแล้วววว
ดองข้ามปีข้ามชาติกันเลยทีเดียว
ยังมีคนตามมาดูอยู่มั้ยเนี่ย ขอเสียงหน่อยค่าาา

ขณะนี้เป็นเวลา 9.41 นาฬิกา ตามเวลาท้องถิ่น
จขบ. กำลังนั่งเรียนวิชาล่ามพูดตาม ไทย-อังกฤษ อยู่
พลางโหลดบิต (เนื่องจากเน็ทแรงมาก)
เล่นเกมในเฟซบุค
และยังอัพบล็อกไปด้วย
เก่งไหมคะะะะ

วันนี้มาเรียนแต่เช้า เพราะอาจารย์ขอ early class แล้วจะรีบไปขึ้นเครื่อง
(อาจารย์บินมาสอนจากเชียงใหม่ทุกอาทิตย์ค่ะ ค่าเทอมเลยแพงไส้แหว่งแบบนี้ไง)
ไปแวะเซเว่นก่อนนั่งพี่วินมาคณะ เพื่อตามล่าหาสแตมป์
เอาไปให้เด็กติดสแตมป์คนนึง

อยากจะมีฟีลปีใหม่ ระลึกถึงปีที่แล้ว look forward กับปีนี้
แต่มาแบบเร่งด่วน ไว้คราวหน้านะคะ

สำหรับวันนี้ เอารูปมาประจานค่ะ
ให้นราเลยนะเนี่ย อิอิ
ดูให้เต็มตาเลยนะคะ

รูปนี้จ๊ะโอ๋ถ่ายให้ตอนเช้าวันปีใหม่ ที่วังน้ำเขียว
น้ำก็ไม่ได้อาบ ผมก็ไม่ได้สระ คิ้วก็ไม่มี ฮ่าๆๆ

ไปแล้วค่ะ บิ้ววว

2009-10-21T11:59:00.002+07:00

มองหาตัวเองที่หายไปนาน

เมื่อทุกอย่างยังเหมือนอยู่ไปวันๆ

มองหาตัวเองที่หาไม่เจอ

ได้แต่เจอะแต่ความเงียบงัน

แล้วเมื่อไหร่จะยิ้มอย่างเดิม

ให้ได้เจอะตัวเองอีกครั้ง

หัวใจที่เคยอ่อนแอ

แท้จริงมันเคยแกร่ง เคยแข็งแรง

สักวันคงมีเรี่ยวแรงเป็นอย่างคนเดิม

ความเป็นฉันต้องกลับมา

เวลาคงช่วยรักษาให้ดีกว่านี้

แล้วเมื่อไหร่จะยิ้มอย่างเดิม...?

ไม่มีชื่อ

2009-06-20T16:20:00.003+07:00

เปิดเทอมแล้วแหละ
เปิดมาอาทิตย์แรกก็ได้เรื่องเลยค่ะ ผีเข้าหรืออะไรไม่ทราบ
อยู่ๆก็ไม่อยากเรียนขึ้นมาซะงั้น เล่นเอาคนรอบข้างรวนไปหมด
มันไม่ใช่บ้างล่ะ ยังไม่แน่ใจบ้างล่ะ ไม่ชอบบ้างล่ะ
ถึงขนาดเขียนใบลาออกแล้วด้วย กรี๊ดกร๊าด ลาออกจากจุฬาฯ อีบ้าาา
เพื่อนๆ พี่ๆ พ่อ ก็ดูจะเข้าใจเราดีนะ แต่พอบอกแม่ ทีแรกชีก็เหมือนจะไม่ว่าอะไร
แต่เอาเข้าจริงๆ ชีก็น้ำตาตก ดิชั้นหนีไปบ้านเพื่อน ไปนอนคิด
เอาวะ เรียนก็เรียน สู้เพื่อแม่
ก็เลยตัดสินใจเรียนด้วยประการฉะนี้แล
มันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรขนาดนั้นหรอก
ใจจริงคิดว่า ที่ตอนนั้นเกิดเหวี่ยงไม่อยากเรียนขึ้นมาเนี่ย
คงเป็นจิตใต้สำนึกออกโรง เรียนโทห่านไรทำไมแพงหยั่งงี้วะแสรดดด
อุ๊บส์ หยาบคายนิดหน่อย หุหุ
เรียนแปลแค่ประมาณสามหมื่นกว่าๆเองง่ะ นี่ล่อเป็นแสน จิตตกค่ะ
ถ้าเรียนจบแล้วไม่ได้กำไร ดิชั้นจะ....จะไรดีนึกไม่ออก ช่างเหอะ

ช่วงนี้รู้สึกว่ารอบตัวมีแต่คนมีความรัก เห็นแล้วหมั่นไส้
ไม่ใช่อะไร อยากมีบ้าง หลังจากเลิกรากับคุณแฟนเก่าไป
ดูเหมือนจะอาภัพด้านความรักมาตลอด สงสัยฟ้าลงโทษ
ลงโทษนานพอยังวะเนี่ย แต่ก็นะ ถ้าคราวนี้จะมีแฟน
ก็ขอให้เป็นคนที่จะพาเราลงจากคานเลยละกัน ใกล้สามสิบเข้าไปทุกที
ไม่มีเวลามารักๆเลิกๆแบบเด็กๆแล้ว (กลัวขึ้นคานสุดๆ ไม่รู้เ็ป็นอะไรนัก)
เป้าหมายก็ยังไม่มี ตอนนี้คงเลือกมากไม่ได้แล้วสินะ 555
(เคยเลือกได้ด้วยเหรอหล่อนน)

หมดเรื่องพล่ามแล้ว ขอตัวไปกลิ้งกลุกๆดีกว่า

ภาวะเบื่อโลกหลังเรียนจบ

2009-05-19T16:48:00.002+07:00

หายไปซะนานเลย (อีกแล้ว)
เริ่มต้นด้วยประโยคเดิมๆ
มาคราวนี้แรงผลักดันในการอัพบล็อกคือความเบื่อ
เรียนจบปีนี้นี่มันช่างซวยบรมเหลือเกิน
เศรษฐกิจแย่ หลายคนยังหางานไม่ได้ ก็ต้องนั่งเซ็ง
กับความรู้สึกที่ว่าเกาะพ่อแม่กิน (ดิชั้นก็รู้สึกแบบนี้)
เราเองยิ่งรู้สึกผิดต่อพ่อแม่เข้าไปใหญ่ เพราะปีนี้
เป็นปีที่ใช้เงินเยอะมากกกก
เรียนจบก็บินไปเดนมาร์ก ค่าเดินทางก็หลายหมื่นแล้ว
พ็อคเก็ตมันนี่ที่เก็บสะสมมาก็ใช้ไม่พอ ต้องเจียดเงินพ่อแม่อีก
กลับจากเดนมาร์กแล้วต้องทำไร ต้องซื้อโน้ตบุ๊คไว้เรียนป.โท
เสียอีก ยังไม่พอ เดี๋ยวต้องจ่ายค่าเทอมอีกหลักแสน ป้าดดด
ลูกจะตั้งใจเรียนให้คุ้มค่าเทอมเน้ออ
เรียนเสาร์อาทิตย์ วันธรรมดาว่าง สำเหนียกได้ว่าไม่ควรอยู่เฉยๆ
อยากหาอะไรทำที่มันได้เงิน รับจ๊อบแปลหรืออะไรทำนองนี้
ก็โฆษณาไว้ตรงนี้เลยละกัน จะให้แปล แก้แกรมม่า ล้างจาน ขัดส้วม
อะไรก็ได้ ทำหมด คิดตังนะ ไม่ทำให้ฟรีๆแล้ว 555

เอาล่ะ ระหว่างนี้ชีวิตล่องลอยมาก ว่างเหียกๆเหือกๆ นั่งเงือกไปวันๆเลย
รอเรียนป.โท ในอีกประมาณสองอาทิตย์ ว่างอย่างหาที่สุดมิได้
ว่างแล้วก็เบื่อ ไม่รู้จะทำอะไร วันๆก็อยู่แต่หน้าคอม ไม่ก็อยู่กับโทชิ (โน้ตบุ๊ค)
(บ้าไหมเนี่ยตั้งชื่อให้โน้ตบุ๊ค ว่างจริงๆด้วยเห็นไหมล่ะ)

คิดไปคิดมา จะว่าว่างนักก็ไม่ถูก กึ่งๆนัดเพื่อนไว้หลายคน
กลับกรุงเทพไปก็คงไม่ว่างเท่าไหร่ อยู่บ้านไม่มีรถให้ใช้
ถึงมีก็ใช้ไม่เป็น เดินทางไม่สะดวกเหมือนอยู่กรุงเทพ
ไปไหนเองไม่ได้ก็เลยเบื่ออออ แบบนี้นี่เองงงง
ติดอยู่แต่กับบ้าน ได้แต่นั่งๆนอนๆ ของกินพร้อมสรรพตลอดเวลา
ก็เลยยิ่งอ้วนขึ้นน่ะสิ อ้วนขึ้นแล้วก็เซ็งอีก เบื่ออีก
โวะ!

แต่ไม่ใช่ว่าอยู่บ้านแล้วไม่ดีนะ
ได้อยู่กะพ่อแม่ใครจะไม่ชอบเล่าาา

พล่ามมากพอแล้ว ไปดีกว่า

อย่าลืมนะ
ตอนนี้ตองว่าง รับจ้างแปล และอื่นๆ

อย่าลืมนะ!!!

shopping @ ตลาดโรงเกลือ

2009-03-18T20:41:00.004+07:00

ของที่ช้อปมาจากโรงเกลือกับท่านแม่

อันนี้กระเป๋าจากญี่ปุ่น หุหุ สวยดีเนอะ เป็นหนัง

อีกใบนึง เหมือนเลียนแบบกระเป๋าแบรนด์เนมแบรนด์หนึ่ง แต่นึกไม่ออกว่าแบรนด์ไหน
สวยดี สภาพดีมาก ใช้กับแม่

กระเป๋า Kipling ใบยักษ์ แม่เชียร์มากๆ เลยเอามา ใบใหญ่ดี เหมาะกับอีบ้าหอบฟางอย่างดิชั้น

นางเอกของงาน น้องนางกุ๊ดจี่ 555+ แท้ไม่แท้ไม่รู้
รู้แต่สวย ใบใหญ่ ใส่จุ 400 เท่านั้นค่าาา (คงไม่แท้ละมั้ง)

กระเป๋าดำใบนี้ถอดสายเหล็กออกได้ ยังใหม่ๆอยู่เลยอะ เอาไว้ไปงานก็ได้ แปดสิบมั้งใบนี้

มาดูรองเท้าบู๊ตกันบ้างเค่อะ ซื้อไปใส่ที่เดนมาร์ก

คู่ดำนี่ดูแมนๆเนอะ ข้างในนิ่มๆฟูฟ่อง ดูเผินๆเหมือนรองเท้าคอสเพลย์เลยอะ

น้องน้ำตาล แอร๊ยยังมีเชือกผูกอยู่เลย
ใส่สบายดี

รองเท้าบู๊ตคู่ละ 40 บาทเท่าน้านนนน แอร๊ยยยย
เอาคู่ไหนไปดีอะ ไม่อยากแบกไปเยอะ
กระเป๋าที่ไม่บอกราคา เพราะจำไม่ได้ - -
รู้แต่ว่าหม่อมแม่ต่อราคาซะจนคนขายหน้าเสีย 555+

จบแล้วค่าา

ไหลไปเรื่อย

2009-02-20T00:28:00.002+07:00

เที่ยงคืนกว่าแล้ว ง่วง เหนื่อย แต่ยังไม่อยากไปนอน
วันทั้งวันยังไม่แตะหนังสือ รู้สึกผิดมั้ย ไม่ 555+

หลังจากอัพเดทครั้งล่าสุด ผ่านไปสองเดือนเห็นจะได้
ผ่านอะไรมาหลายๆอย่างที่น่าจดจำ
แต่ดันขี้เกียจเกินไปที่จะบันทึกเอาไว้
ทั้งในบล็อก และในไดอารี่ที่เขียนอยู่

รู้สึกผิดมั้ย

รู้สึก

ตอนปีหนึ่งล่ะอัพได้อัพดี แต่พอนั่งย้อนอ่านๆดู
มีแต่เรื่องไร้สาระทั้งนั้น ตามประสาเด็ก
ให้ความสำคัญกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง
จริงๆตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่ แต่น้อยลงแล้ว

สอบมิดเทอมไปแล้ว
ผ่านปีใหม่ งานบายเนียร์ทั้งของคณะและของภาค
วาเลนไทน์ที่นั่งปั่นงานหัวฟูอยู่คอนโด

แป๊บเดียว ก็ต้องสอบไฟนอลครั้งสุดท้ายในชีวิตปริญญาตรีแล้ว
เมื่อวาน เพื่อนบอกว่า
วันนี้จะได้เรียนด้วยกันเป็นคาบสุดท้ายแล้วนะ

ห่านเอ๊ย พูดทำไม

เกลียดจัง คำว่า "สุดท้าย" เนี่ย
แต่ก็คงเลี่ยงไม่ได้สินะ
เปลี่ยนเรื่องดีกว่า นั่งซึ้งคนเดียวไม่หนุก

-----------------------------------------------------------
วีซ่าไปเดนมาร์กผ่านแล้ว หลังจากนั่งลุ้นอยู่หลายวัน
จริงๆจะลุ้นทำไมไม่รู้
เพราะตั้งแต่วันที่ไปขอ จนท.เค้าก็บอกแล้วว่า
พี่จะผ่านวีซ่าให้นะคะ
แต่เหมือนเป็นโรคจิต ชอบความแน่นอน ต้องโดนย้ำอีกที
ตื่นเต้นอ่ะ รู้สึกว่านี่เป็นเรื่องใหญ่สำหรับตัวเอง
จะเดินทางไปตปท. คนเดียวเป็นครั้งแรก
ไปหาคนที่รัก (พูดเหมือนมีแฟนอยู่เมืองนอกเลยนะ)
กลับไปหาบรรยากาศเก่าๆที่คิดถึง
5 ปีแล้ว จะเปลี่ยนไปขนาดไหนนะ

ง่วง จบดื้อๆ

ป.ล.อยากมีรูปเยอะๆ เหมือนบล็อกแนนอ่ะ แต่ขี้เกียจ

Enjoy Eating at พร้อมพงษ์

2008-12-13T21:04:00.008+07:00

เมื่อวานไปกินอาหารเม็กซิโกที่เอ็มโพเรียมมา
ทีแรกกะจะไปกินราเม็ง ร้าน Ramen Tei
แต่ไปๆมาๆก็มาลงเอยร้าน Sunrise Tacos (มั้งนะ)
อยู่ตรง foodzone ใหม่ของห้าง
สั่งมาแค่อย่างเดียว เพราะจะเก็บพุงไว้กินอย่างอื่นอีก
หน้าตาแบบนี้ รูปมันเอียงอ่ะ โทษที

พยายามจะซูม แต่กล้องมีบุญแค่ีนี้

เลือกแป้งได้ว่าจะเอาแป้งกรอบ หรือแป้งนิ่ม เลือกแบบนิ่มมา
ไส้้ข้างในก็มีเนื้อไก่ ชีส ผักต่างๆ ละก็ซอสเผ็ดๆ

อร่อยยยยยยยยยยยยย >< ราคาก็ปกติ จัดไปทางค่อนข้างแพง วันหลังจะไปลองอีก จัดการทาโก้เสร็จแล้วก็ไปต่อกันที่ของหวาน ร้าน Custard Nakamura ซอย 33/1

ในกล่องมีอะไรน้าา

โรลชาเขียวไส้ครีมถั่วแดง อันใหญ่มาก 60 บาทเท่านั้น
รูปเอียงอีกแล้ว ซอรี่

แถมวิวจากสวนในคอนโด กับวิวจากหน้าต่างห้องตอนเช้ามืด (ตื่นมาทำไมวะ)

บล็อกวันนี้ได้แรงบันดาลใจมาจากแนน
รูปทั้งหมดจากมือถือนะ มันเลยไม่ค่อยชัด
จบค่าาา

so scared of getting older, i'm only good at being young

2008-12-09T18:19:00.003+07:00

เมื่อวานเข้าไปตรวจสอบ+บันทึกข้อมูลใน regchula
เพื่อที่จะ "ขอสำเร็จการศึกษา" ภาคปลาย ปีการศึกษา 2551
นั่งอยู่กับเพื่อนอีกคนในห้องคอมคณะ
ทำใจอยู่พอสมควรกว่าจะกด submit ข้อมูล
แค่คลิกเดียวเท่านั้น เราก็ "ขอสำเร็จการศึกษา" เรียบร้อยแล้ว
อะไรมันจะง่ายดายปานนั้น

ง่ายเกิ๊น

ง่ายซะจนไม่น่าเชื่อ

ปี4 หลายๆคนก็คงอดไม่ได้ที่จะคิดเหมือนเรา
ที่พอทำเรื่องขอจบ
(ซึ่งฟังดูเหมือนต้องเดินไปสำนักทะเบียนที่ตึกจามฯ5 แล้วจ่ายตัง)
แล้วอดใจหายไม่ได้ นี่เทอมสุดท้ายแล้วจริงๆ
เหลือเวลาอีกไม่ถึง 3 เดือน
เร็วมาก จนจับต้นชนปลายไม่ถูก นี่ชั้นจะทำอะไรก่อนดี
อยากใช้เวลาที่เหลืออยู่ให้คุ้ม
และแน่นอนทุกคนก็มีคำถามในใจ ที่ยังหาคำตอบไม่ไ้ด้
จบแล้วจะทำอะไร จบแล้วไปไหน ทำงาน หรือเรียนต่อ
ทางเลือกมีแค่สองอย่างนี้เท่านั้นเหรอ น้อยจังเนอะ

จบแล้วจะทำอะไร กับ จบแล้วอยากทำอะไร ไม่เหมือนกัน

จะ = ไม่เรียนก็ทำงาน สองอย่างนี้เท่านั้น
อยาก = ท่องเที่ยว ออกไปดูโลกกว้าง (ทั้งที่เงินก็ไม่มี) หาประสบการณ์

แต่พอคิดถึงความเป็นจริงแล้วคำตอบก็เหลืออยู่ 2 อย่างนั่นแหละ

เทอมที่แล้ว มองย้อนไปดูตัวเราตอนปี 1 เทียบกับตอนนี้
ไม่ต่างกันเท่าไหร่
ยังรู้สึกเหมือนเมื่อวานเพิ่งใส่รองเท้าเปเปอร์มินต์อยู่เลย

แต่พอวันนี้
ก็รู้สึกว่า ปี 4 แก่แล้วจริงๆด้วยว่ะ - -
ม่ายยยยยย เอาความโนเนะของชั้นคืนมาาาา

จบดีกว่า ก่อนจะบ้าไปกว่านี้

(หัวข้อวันนี้มาจากเพลง stop this train by John Mayer)

Me and My First Banoffee Pie

2008-11-19T16:54:00.008+07:00

ฮิฮิฮิ ฮ่่าฮ่าฮ่า
ฤกษ์งามยามดีอัพบล็อกอีกครั้งหลังดองกำลังได้ที่

วันนี้ขอเสนอ บานอฟฟี่ พาย
ฝีมือตองเอง หุๆ

อะไรดลใจให้นึกอยากหัดทำขนมอีกครั้งก็ไม่รู้
รู้แต่สองสามวันที่ผ่านมาเข้าแต่ห้องก้นครัว ในพันทิป
หาสูตรขนมที่ไม่ต้องใช้เตาอบ No-bake recipes ทั้งหลาย

แล้วเราก็หากันจนเจอ...
Banoffee Pie ซึ่งเหมาะแก่มือใหม่อย่างดิชั้นยิ่งนัก
แถมยังชวนอ้วนเอามากๆด้วยแหละ

ไม่ได้ทำตามสูตรเป๊ะๆนะ ก็กะเอาเอง มั่วเอง
ในสูตรเค้าใส่ครีมชีส/Mascarpone cheese กันด้วย
แต่นังตอง งบจำกัด ใส่แค่วิปครีมก็พอ เหอะๆ

ส่วนผสมแบบมั่วๆของตองนะเคอะ
-กล้วยหอม 2 ลูก
-ดาร์คช็อคโกแล็ตยี่ห้อ Ritter Sport ห่อนึง
-แคร็กเกอร์ Ritz 1 ห่อ
-วิปครีมกล่องน้อย 1 กล่อง
-เนยก้อนน้อย 2 ก้อน
-อะไรอีกอ่ะ ไปเปิดตู้เย็นก่อนนะ
-คาราเมลท็อปปิ้ง ยี่ห้อ Imperial เพราะขี้เกียจทำคาราเมลเอง

วิธีทำ ง้ายง่าย มั้วมั่ว
1. เอาแคร็กเกอร์ห่อมาตำให้ละเอียด ใส่เนยที่ละลายแล้วลงไป ผสมให้เข้ากัน

2. ละก็เอาไปใส่พิมพ์ ปาดให้เรียบร้อย แช่ตู้เย็นไว้ สักครึ่งชั่วโมงมั้ง

3. ระหว่างรอ ก็หั่นช็อคโกแล็ตเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยใส่หม้อ ผสมวิปครีมนิดหน่อยพองาม

4. เอาหม้อเมื่อกี้ไปซ้อนบนหม้ออีกใบที่มีน้ำเดือดอยู่ อย่าให้หม้อช็อคโดนน้ำร้อน
งงไหม งงก็อ่านใหม่นะ
5. พอช็อคละลายหมดแล้วก็เอามาราดบนแคร็กเกอร์ ปาดให้ทั่วๆ แช่ตู้เย็นครึ่งชั่วโมง

6. หั่นกล้วย ราดคาราเมล แล้วเรียงทับช็อคโกแล็ต แช่ตู้เย็น เวลาเท่าเดิม

7. ตีวิปครีมให้มีหน้าตาเหมือนวิปครีมในถ้วยไอติมเสวนเซ่น ได้กล้ามมาหนึ่งลูก
แต่ว่า...แต่ว่า...ตองตีนานไปอ่ะ มันเลยออกมาใช้ไม่ได้ T__T
8. เอามาปาดดดดทับกล้วย (แม้มันจะเป็นวิปครีมเหียก) แ่ง่มๆ หิวๆ
9. เสร็จแย้ว กินได้ อ้ามมม

หมายเหตุ
-ตองมีหม้อใบเดียว และเป็นหม้อเหียก จึงใช้หม้อหุงข้าว กับถาดตุ๋นแทนค่ะ
-ช็อคโกแล็ตโปะหน้า ใช้ไมโล โอวัลติน โรยๆเอาก็ได้ แต่ตองไม่ได้ซื้อ
-ถ้วยที่จะใช้ตีวิปครีม ควรเป็นถ้วยโลหะ และเอาไปแช่เย็นก่อน จะตีวิปครีมได้ง่ายขึ้น
ตองก็ไม่มีอีกน่ะแหละ เลยใช้หม้อหุงข้าวใบเก่าแทน
-รักหม้อหุงข้าว จุ๊บๆ

ข้อผิดพลาด
-ใส่เนยในแคร็กเกอร์น้อยไป มันไม่เกาะกัน ตัดออกมาร่วนเชียว
-ช็อคโกแล็ตมากไป
-ตีวิปครีมพลาดดด กว่าจะตีได้ ลำบากยากเย็น ดันตีนานไปอีก
-ลืมซื้อพิมพ์แบบฟอยล์ ที่ใช้นี่คือกล่องข้าวไมโครเวฟ - -"

สูตรได้มาจาก
http://www.pantip.com/cafe/food/topic/D7197120/D7197120.html
http://topicstock.pantip.com/food/topicstock/2006/12/D4990589/D4990589.html
http://www.wikihow.com/Make-Banoffee-Pie

สรุปแล้วโดยรวมก็กินได้นะ รสชาติไปไหว ครั้งหน้าจะแก้ตัวใหม่...

รู้นะว่ามีคนคิดว่า ซื้อกินไม่ถูกกว่าหรอ ง่ายกว่าด้วย
แต่อยากทำอ้ะ

ปิดเทอมแล้วเฟ้ยยย

2008-09-30T20:16:00.006+07:00

ปิดเทอมแล้วววววววว
กรี๊ดดดด ดีใจสุดแสน

จริงๆสอบเสร็จตั้งแต่ 23 กันยาละล่ะ
แต่มีอันต้องปั่น term paper กับนั่งเทียนเขียน short story
ให้ทันวันที่ 29 (ก็เมื่อวานอะนะ) ก็เลยไม่ได้รู้สึกโล่งใจเท่าไหร่
ผิดกับตอนนี้ วะฮ่ะฮ่ะฮ่าาาา

ปิดเทอมจะทำอะไร
ปิดเทอมจะ
-ลดความอ้วน
-อ่านสอบโทเฟล
-ทำตัวขี้เกียจเหมือนหมา (แม่ชอบด่าแบบนี้)
-เล่นกะเพื่อน

สองข้อหลังมั่นใจว่าทำได้แน่ๆ ผิดกับสองข้อแรก

ตอนนี้กำลังหลงใหล(เขียนไงนะ)ได้ปลื้ม
เกิดอาการรักเด็กขึ้นมาอย่างท่วมท้น
รักเด็กคนเนี้ยะ

(เครดิตรูป หาไม่เจอแล้ว)
เปิดเหม่งก็น่ารัก
หัวเห็ดก็น่าร้ากก

(เครดิตในรูป)
เสื้อเหลืองนะเคอะ เด็กสุดในวงเลย

(เครดิตในรูป)

เห็ดน้อยคนนี้ชื่อ ลี แทมิน
สมาชิกที่อายุน้อยในที่สุดในวง SHINee
อายุ 15 เท่าน้านนน
ละอ่อนน่าเจี๊ยะจริงๆ 555+

เค้าบอกว่าแทมิน เป็นลูกฮีชอล แ่ห่งเอสเจ
เหมือนจริงๆแหละเนอะ ดูจิ

(เครดิตรูป www.siamzone.com)
เห็ดน้อย กับ เห็ดใหญ่
ที่อายุห่างกัน 10 ปีถ้วนนน

แถมเพลงเปิดตัวก็เรียกคะแนนจากป้าๆได้ดีเหลือเกิน
누난 너무 예뻐 แปลไทยได้ว่า พี่สาวน่ารักจังเลยคับ
(คลิกดู mv)
แอร๊ยยยย น้องเห็ดล่ะก้อออ
ส่วน mv เพลงนี้ ก็ทำเอาป้าใจละลายยยย
เห็ดน้อยน่าร้ากกกกกกกกก มาแรงแซงฮีชอล แซงน้องโจ
คลิกดู mv You're Like Oxygen (Love Like Oxygen)

ปล่อยชั้นเหอะ 555+

ไปและเอาผู้ชายมาแปะบล็อกสวยๆขำๆเฉยๆ
ไม้ยมกเยอะจริง

2008-09-23T23:04:00.003+07:00

คืนนี้แนนไปญี่ปุ่น
ก็แน่ล่ะว่าต้องใจหาย
และหลายใจ
ใจนึงก็ดีใจกะเพื่อน อยากให้ไปญี่ปุ่น
อีกใจก็ไม่อยากให้ไป ตั้งปีนึง
ก็นั่งคิดไปว่าแค่ปีเดียว

ปีเดียวมันเร็วจริงๆแหละ
ดูดิตอนนี้จะปลายปีอีกแล้ว
หมดไปเทอมนึงแล้ว
แก่ขึ้นเรื่อยๆ
แต่ดันไม่รู้สึกว่าตัวเองอยู่ปี 4 เลย
(ไม่ใช่เพราะเตี้ย)

นั่งรถกลับบ้าน ก็นั่งคิดไปคิดมา
จุดที่คนเราเจอกัน
มันก็คือจุดเดียวที่คนเราจากกันนั่นแหละ
สมมติ นัดเพื่อนที่บีทีเอส
เวลากลับ แยกย้ายกัน
มันก็ต้องลากันตรงนี้อยู่ดี
ฟังดูเป็นปรัชญายังไงไม่รู้
หรือเราคิดไปเองวะ

เอาเหอะ สอบเสร็จแล้ว เหลือแต่งาน
เลยทำให้ยังรู้สึกค้างคา ไม่ชอบเลย

ในที่สุดก็กลับมาอัพบล็อกอีกรอบจนได้
หลังจากหายไปห้าเดือนกว่า 555+
และก็มีแนวโน้มว่าจะหายไปอีก
แต่ก็อยากจะเขียนให้มันเป็นกิจจะลักษณะ(เขียนไงวะ) กว่านี้

จบดื้อๆ

สงกรานต์ในมุมมองของปณิธาน

2008-04-15T17:14:00.006+07:00

ก็อย่างที่ว่านั่นแหละ
ปีนี้ตัดสินใจเล่นสงกรานต์ หลังจากเก็บตัวไปหลายปี
และสังเกตอะไรบางอย่างได้ เลยมาเขียนเก็บไว้

1.ทำไมต้องสาดน้ำใส่รถ
จุดประสงค์ของการเล่นน้ำสงกรานต์ คือการสาดน้ำใส่สิ่งมีชีวิตไม่ใช่เหรอ
ประเด็นคือสาดแล้วมันต้องเปียก ต้องมีการโต้กลับ มี reaction
แต่ว่าก็ยังมีผู้เล่นสงกรานต์หลายคนที่สาดน้ำใส่สิ่งที่ไม่มีชีวิต
เ่ช่น รถยนต์ ฟอร์เอ็กแซมเปิ้ล ก็ไม่รู้นะว่าสาดทำไม
รถมันไม่รู้สึกอะไรหรอก คนในรถก็ไม่ได้เปียกด้วย
หรือเขาแอบหวังว่าน้ำจะซึมผ่านกระจกรถมาได้ก็ไม่รู้เหมือนกัน
คือเราเห็นว่ามันเปลืองน้ำโดยใช่เหตุน่ะ
ถ้าจะสาดน้ำใส่รถ ก็มาล้างรถให้ซะเลยดีกว่า

2.ดินสอพองมาสค์หน้า
เล่นสงกรานต์ก็ต้องมีประแป้ง แป้งที่นิยมใช้กันก็ทำมาจากดินสอพอง
หลายคนสนุกสนานกับการเล่นน้ำ แต่กลับบ้านมาพบว่าสิวขึ้น หน้าแหก
ถ้าอยากเล่นสงกรานต์แบบใส่ใจสุขภาพผิว (ทั้งของตัวเองและคนอื่น)
ก็เอาน้ำมะนาว น้ำสะอาด และก็ดินสอพอง มาผสมกันก่อน
แล้วค่อยไปประแป้งคนอื่น จะเป็นการมาสค์หน้าไปในตัว
ทิ้งไว้ประมาณ 15 นาทีล้างออก (โดนคนอื่นสาดนั่นแหละ)
มาสค์หน้า on the move ของจริง
ป.ล.สูตรดินสอพองผสมน้ำมะนาวเหมาะกับคนหน้ามันนะจ๊ะ

3.ควรสาดให้แม่นยำและมีเป้าหมายแน่นอน
เห็นหลายคนเลยอ่ะ (ตัวเราเองด้วย) เล็งไว้แล้วว่าจะสาดใคร
แต่สาดไปแล้วมันไม่โดน สาดใส่อากาศซะงั้น แห้วมากๆ
หรืออีกกรณีหนึ่ง เห็นคนอื่นเค้าสาดกันประหนึ่งว่าน้ำเป็นของฟรี
ก็สาดมั่ง แต่สาดไปงั้นแหละ ไม่มีเป้าหมาย ไม่ได้เล็งไว้
และการทำแบบนี้มันก็มักจะไม่มีการสาดตอบรับหรอก
มันเปลืองน้ำว่ะค่ะ

4.การเลือกที่เล่นสงกรานต์
ระหว่างนั่งรถเข้ากรุง เห็นคนหลายกลุ่ม ตั้งฐานสาดน้ำอยู่ริมถนน
ถนนที่ว่าคือทางหลวง ที่มีรถเล่นสงกรานต์น้อยมากๆ
เห็นแล้วสงสารอ่ะ คือจะสนุกไหมเนี่ย
ต้องรอจนตัวแห้งเลยมั้ง กว่าจะได้สาดน้ำำกะเค้ามั่ง

คิดๆดูแล้ววันสงกรานต์นี่ก็แปลกดีนะ
เป็นวันที่สาดน้ำใส่คนไม่รู้จักได้เต็มที่
โดยไม่โดนด่าเสื่อมเสียชื่อเสียงวงศ์ตระกูล

ขอจบการรายงานเพียงเท่านี้ สวัสดีค่ะ

summer'08

2008-04-06T20:29:00.002+07:00

หายไปนานร่วมเดือน ในที่สุดก็เลิกขี้เกียจ และได้ฤกษ์อัพบล็อกอีกครั้ง
อัพครั้งล่าสุดก่อนจะหนีหายไปฟิตสอบไฟนอล (ก็ยังออนเอ็มอยู่ดี)
วันนี้ดิชั้นกลับมาแล้ว ทั้งที่ไม่มีใครเรียกร้องให้อัพ

ปิดเทอมนี้ดิชั้นไม่ได้กลิ้งเกลือกอยู่บ้านตามปกติ
ดิชั้น
....
...............
ดิชั้นฝึกงานค่ะคุณ
ที่คณะบังคับฝึกเหรอ....ก็ไม่
อยากได้ประสบการณ์ใช่มั้ย....เปล่าอ่ะ
แล้วฝึกไปทำแมวอะไร ทำไมไม่นอนอ้วนอยู่บ้านซะ
คำตอบจากใจจริง คือ จะเอาเงิน เอาไปเ็ป็นกองทุน
กองทุนเที่ยวเที่ยวเที่ยวหลังเรียนจบปริญญาตรีอักษรศาสตรบัณฑิต
หมายใจไว้ว่าสอบไฟนอลเสร็จ ก็จะออกนอกประเทศไปสักสองเดือน
แล้วก็กลับมาเรียนต่อโท และรับปริญญา
เนี่ยแหละการวางแผนชีวิตของดิชั้น ฟังดูดีมั้ยเนี่ย 555+

ดิชั้นฝึกงานที่บริษัทที่ผลิตซันซิล ไอติมวอลล์ ซันไลต์ ฯลฯ
อยู่แผนกสื่อสารภายใน หน้าที่ประจำคือแปล หา+เขียนบทความ
ทำโปสเตอร์ ทำป้ายในphotoshop และงานเล็กๆน้อยๆตามแต่จะสั่ง
ฝึกมา 3 สัปดาห์ ก็เริ่มคิดอะไรได้หลายๆอย่าง
แต่ยังไม่ชัดมากพอที่จะเอามาเขียนได้

ปิดเทอมนี้ดิชั้นยังไปทำอะไรบางอย่างมาด้วย
บางอย่างที่ไม่เคยคิดว่าีผู้หญิงอย่างดิชั้นจะสนใจทำในชีวิตนี้
นั่นคือประกวดเขียนแผนธุรกิจกับธนาคารHSBC
ที่เรียกกันว่า HSBC Young Entrepreneur Awards
ทำร่วมกับอรุชและโฮม (ที่ยิ้มตลอดเวลา)
ไม่ได้ช่วยคิดธุรกิจอะไรกะเค้าหรอกนะ แต่เป็นคนแปลให้
เพราะต้องส่งเอกสารเป็นภาษาอังกฤษล้วนๆ
และแผนธุรกิจของทีมเราก็ได้ผ่านเข้ารอบ 2 และได้ไปpresent
ต่อหน้ากรรมการทั้งหลายเมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมานี่เอง
เราเป็นทีมสุดท้าย การpresentผ่านไปอย่างติดๆขัดๆเล็กน้อย
ผลปรากฏว่า ทีมเราตกรอบ
ไม่เสียใจ กลับกัน เราออกจะภูมิใจด้วยซ้ำที่มาถึงจุดนี้ได้
จากร้อยกว่าทีม จนได้เป็น 1 ใน 12 ทีมที่เข้ารอบ
ทั้งที่ตัวเองไม่ได้มีความรู้เรื่องธุรกิจอยู่ในหัวเลย
เราได้เห็นว่า ถ้าจะทำ ก็ทำได้ แต่ต้องจริงจังมากกว่านี้ ทุ่มเทมากกว่านี้
ขอบคุณอรุชและโฮมด้วย ที่ชวนร่วมทีม
อย่างน้อยก็ได้ลองดูสักตั้งล่ะเนอะ

ฤดูร้อนปีนี้คงจะหมดไปกับการฝึกงาน
ฤดูร้อนปีหน้า จะต้องหมดไปกับการเที่ยว
ุ
สุขสันต์วันสงกรานต์ล่วงหน้าหลายๆวันค่ะทุกคน

I don't believe in รถป๊อป

2008-02-22T15:32:00.003+07:00

รู้สึกว่ารถป๊อปเดี๋ยวนี้เชื่อไม่ค่อยได้ เลยพยายามหลีกเลี่ยง
ยอมเดินจากบีีทีเอสไปคณะ ถึงแม้จะเห็นๆอยู่ว่ารถป๊อปจอดรออยู่
ไม่อ่ะ ชั้นไม่ขึ้น ชั้นรู้ดีว่าเมื่อขึ้นไปแล้วจะเจอกับอะไรบ้าง
อย่าคิดว่าสีชมพูหวานแหววจะล่อลวงให้ชั้นตายใจได้
ว่าแล้วก็เดินตากแดดต่อไป

เหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นหากหลงกลรถหวานเย็น:
(หมายเหตุ ไม่ได้ขึ้นหน้าลิโด้ ขึ้นตรงอังรี แต่ที่ไหนก็เหมือนกันแหละ)
เดี๋ยวนี้การขึ้นรถป๊อปตรงอังรีไม่ได้ช่วยให้ชีวิตสะดวกสบายขึ้น
อย่าคิดว่าคนจะน้อย อย่าคิดว่าจะได้ที่นั่ง หากคุณไม่ได้เป็นคนแรกของแถว
คนจะเต็มรถป๊อปหวานเย็นตั้งแต่ป้ายอังรี พอไปถึงสยาม
เรื่องมหัศจรรย์จะเกิดขึ้น รถหวานเย็นจะกลายเป็นกล่องวิเศษ
สามารถจุคนได้อีกเรื่อยๆ จนกระทั่งหน้าแนบกระจกรถ
และด้วยเหตุนี้คุณจะโดนบีบบังคับให้ถอยหลังสู่มุมมืดของรถ
เมื่อผ่านพ้นสี่แยกปทุมวันที่โล้งงงงงโล่งงงงงงงงงไปแล้วสักพักก็ถึงมหาลัย
คุณจะซวยมากหากเรียนคณะสถาปัตย์หรืออักษรแล้วโดนบีบไปอยู่ข้างหลัง
คุณจะซวยกว่านั้นหากคุณเป็นนิสิตหญิง
นึกภาพสิ
"ขอโทษค่ะ ขอทางหน่อยค่ะ" แล้วคุณก็ต้องกลั้นใจเดินเบียดเสียดกับฝูงชนออกมา
ฝูงชนนั้นมักมีนิสิตชายรวมอยู่ด้วยมากพอสมควร
เขาเหล่านั้นมักหันหลัง และคุณมักต้องเดินแบบหันข้างเพื่อให้ง่ายต่อการเดินออกมา
คิดสิมันจะเกิดอะไรขึ้น
แล้วนึกสิ
เลิกเรียนตอนเที่ยง รอรถป๊อปกับเพื่อนสาว หัวเราะคิกคัก หมายใจว่าขึ้นไปได้นั่งแน่ๆ
แต่ รถแน่นมาก และมีนิสิตชายจำนวนมากอยู่บนรถ นิสิตชายเหล่านั้นส่วนใหญ่อยู่วิศวฯ
คุณและเพื่อนขึ้นไปอย่างกระอักกระอ่วนใจ
รถจอดที่ป้ายต่อไป...คณะวิศวกรรมศาสตร์
นิสิตชายเหล่านั้นเดินหันข้างเบียดเสียดผ่านคุณและเพื่อน ซึ่งยืนหันหลังให้
คิดสิ จะเกิดอะไรขึ้น

เท่านี้ยังไม่พอ เหตุการณ์นี้เพิ่งเิกิดขึ้นมาหมาดๆ
นางสาวต. และนางสาวน. ขึ้นรถป๊อปตอนบ่ายโมงนิดๆ
รถโล่งพอสมควร ได้นั่ง แต่ไม่ได้นั่งด้วยกัน ก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวคนก็ลงศาลาพระเกี้ยว
ปรากฏว่า "สาย1 ไปขึ้นคันหลังนะคะ"
พอลงมา ไหนคันหลังล่ะวะ ไหนล่ะ ไหนยยยยยย์
พอรถคันหลังมา คนที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ก็เดินกันเป็นหมู่คณะไปรอขึ้น
นางสาวต. และนางสาว น. เดินรั้งท้าย และแน่นอน ขึ้นไปก็อดนั่งแล้ว
ชั้นไม่เชื่อใจรถป๊อป

ชั้นไม่เชื่อใจรถป๊อป!

503

2008-02-20T23:23:00.002+07:00

503 คือห้องเรียนรวมของคณะอักษรศาสตร์
ทุกคนจะได้เรียนวิชาพื้นฐานคณะรวมกันในห้องนี้อย่างน้อยๆก็ 3 ปี
ปีหนึ่งก็เรียนบ่อยหน่อย พอชั้นปียิ่งสูงก็ยิ่งห่างจากห้องนี้ไปเรื่อยๆ

503 คือห้องเรียนที่นิสิตอักษรผูกพัน และห้องเรียนที่ผูกนิสิตเข้าด้วยกัน
จะมีห้องไหนในตึกบรม ที่กว้างขวางพอให้เราอยู่รวมกันได้ 300 กว่าคน
ปี1 อาจจะยังไม่รู้สึกว่าห้องนี้สำคัญนัก เพราะเรียนทุกวัน
ปี 2 แยกเอก เริ่มห่างจากเพื่อน
503 คือสิ่งที่เชื่อมเราไว้ เวลาเรียนห้องรวมทีไร ทุกคนจะดีใจที่ได้เจอเพื่อน
ได้อยู่รวมกันครบกลุ่ม เสียงคุยกันก็เลยดังเป็นพิเศษ
ปี 3 ซึ่งก็คือจุดที่เรายืนอยู่ และกำลังจะเดินจากมา
วันนี้เรียนรวมในห้อง 503 เป็นครั้งสุดท้าย
ตอนนั่งเรียนก็ไม่ได้คิดอะไรหรอก แต่พอเดินออกมา ใจหายอย่างบอกไม่ถูก
จำได้ว่าเข้าห้องนี้ครั้งแรกตอนปฐมนิเทศคณะ
ครั้งสุดท้ายเรียน thai pro writ
เพื่อนที่นั่งด้วยก็กลุ่มเดิม นั่งฝั่งเดิม และแทบจะแถวเดิม

เรียนในห้องนี้สนุกดี มีอะไรหลายอย่างที่ไม่เหมือนการเรียนในห้องเล็ก
กินขนม นอนหลับ ยิ่งตอนเรียน intro dram arts ยิ่งสนุก
อาจารย์เปิดหนังให้ดู ก็ดูไป กินขนมไป มีความสุขเหลือเกิน

วันผ่านวันยิ่งย้ำว่าปีสุดท้ายใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
แต่เรายังไม่อยากเดินออกจากห้อง 503 อาคารบรมราชกุมารี

- 5 0 3 -

San Valentino

2008-02-14T16:49:00.002+07:00

แปลกไหมถ้าจะบอกว่าเรารู้สึกเฉยๆกับวันวาเลนไทน์
จริงๆแล้วเราคิดว่าวันนี้เป็นวันที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งอย่างบอกไม่ถูก
ทำไมน่ะเหรอ
เดินไปไหนก็มีแต่คนเดินถือดอกไม้
ไม่รู้ทำไมต้องให้ดอกไม้เพื่อแสดงความรัก
ใครๆก็รู้ว่าดอกไม้อยู่ไ้ด้ชั่วคราว
เพราะฉะนั้นการให้ดอกไม้ในวันแห่งความรักจึงเป็นเรื่องที่ขัดๆกัน
หรือไม่จริง? หรือเราเรียนRomantic Poetry มากไป?
(Romantic ในที่นี้ไม่ได้หมายถึงโรแมนติครักๆใคร่ๆ แต่หมายถึง
ยุคRomantic ซึ่งเป็นยุคที่เชื่อความรู้สึกและจินตนาการมากกว่าเหตุผล)

อีกเรื่อง วันที่ 14 กุมภาพันธ์ เป็นวันที่นักบุญ Saint Valentine เสียชีวิต
เสียชีวิตเพราะอะไร?
สมัยโบราณ จักรพรรดิโรมันห้ามไม่ให้ชายหนุ่มแต่งงาน เพราะจะให้ไปเป็นทหาร
คอยปกป้องกรุงโรม แต่นักบุญ Valentine แอบทำพิธีแต่งงานให้กับคู่รักอย่างลับๆ
แล้วถูกจับได้ เลยโดนเอาตัวไปขัง แล้วก็เสียชีิวิต (เพื่อนเล่าให้ฟังอีกที)
ทำไมคนเราต้องเฉลิมฉลองความตายของเขาด้วยล่ะ?

ตอนเด็กๆก็ตื่นเต้นดี๊ด๊าอยู่หรอก ซื้อดอกไม้ เขียนการ์ด สารพัด - -
แต่พอโตขึ้นก็เริ่มเห็นว่าวันนี้ก็ไม่ได้ต่างอะไรจากเมื่อวาน หรือวันพรุ่งนี้
ไม่มีความสำคัญอะไร นอกจากว่ามีสอบแบคแอม
แ้ล้วเรานะ สุดแสนจะไ่ม่เข้าใจพวกที่เสียเงินซื้อดอกไม้เป็นพันๆ
ซื้อมาแล้วก็ต้องทิ้งอยู่ดี เอาเงินไปทำอย่างอื่นดีกว่าไหม
ถ้ามีผู้ชายทุ่มเงินขนาดนี้เพื่อซื้อช่อดอกไม้ให้
ก็รู้ไว้เลยว่าตานี่ใช้เงินไม่เป็น มีเงินคับ แ่ต่คิดไม่เป็นคับ รับรักผมมั้ยคับ

ขึ้นชื่อว่าวันแห่งความรัก ไม่จำเป็นต้องเป็นวันที่ 14 กุมภาวันเดียว

ไปทำรายงานต่อดีกว่า ฟิ้ววววววววววววววว~

Monday's Child & SJ

2008-02-02T20:31:00.001+07:00

Monday's child is fair of face.
Tuesday's child is full of grace.
Wednesday's child is full of woe.
Thursday's child has far to go.
Friday's child is loving and giving.
Saturday's child works hard for a living,
But the child who is born on the Sabbath Day
Is bonny and blithe and good and gay.

source:http://en.wikipedia.org/wiki/Monday's_Child

I am a Monday's child. So I am fair of face :)
Thanks for all birthday wishes. Those who don't remember my birthday, you'll be revenged sevenfold! Haha I'm just kidding. It's okay not to remember someone's birthday, not a big deal.
But I like to remember people's birthday. It's my way of showing them that I care.
It's fun!

วิดีโอที่โพสไว้ตัดตอนมาจากรายการ Exploration of Human Body ที่ Super Junior ไปออก
รายการนี้สนุกมากๆ นอกจากจะเพลิดเพลินกับการนั่งดูผู้ชายหล่อคุณภาพดี 13 คน แล้วยังได้ความรู้ด้วย
ในวิดีโอคนที่เต้นมีซีวอน (ที่โฆษณาเทวลฟ์พลัส) ฮันเกิง (ผมทอง) ชินดง (ตุ้ยนุ้ย) และก็ฮีชอล (คนที่ใส่รองเท้าดำ เราชอบคนนี้) เต้นเพลง Tell Me ของวง Wonder Girls
น่ารักอ่ะ ทีแรกเราไม่ชอบSJเลยนะ เรียกว่าวงโต๊ะจีนด้วยซ้ำ แยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร เพราะหน้าเหมือนกันหมดเลย แต่ก็ตาสว่างแล้ว SJ ไม่ใช่วงที่ดีแต่หล่อ เก๊กไปวันๆอย่างที่เราเคยคิด แต่เค้า่เต้นได้ ร้องเพลงได้ มีความสามารถจริงๆ ไม่เหมือนวงของไทยที่ทำเลียนแบบ หล่ออย่างเดียว อย่างอื่นไม่ได้เรื่อง
บางทีเราก็ต้องเปิดหูเปิดตาเปิดใจซะบ้าง ไม่งั้นจะพลาดอะไรดีๆไปเยอะ

nostalgia

2008-01-26T22:32:00.000+07:00

ช่วงนี้นึกถึงสมัยเรียนมัธยมบ่อยมาก อาจเป็นเพราะยังอารมณ์ค้างจากการไปเจอเพื่อนๆเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว
วันนี้ได้กลับมาบ้าน เลยไปขุดหาสมบัติเก่าๆออกมาดู เจอหนังสือเรียนสมัยป.4 พบว่าลายมือห่วยแตกมาก
ตอนป.4 ถักเปียสองข้าง ผูกโบสีเขียว โอ้ยน่ารักน่าชัง 555+ เสียดายไม่ค่อยมีรูปสมัยประถม
นอกจากจะเจอสมบัติเก่าเก็บจากป.4 ก็ัเจอเฟรนด์ชิป3เล่มจากตอนจบม.3 กับม.6 เล่มม.3 เพื่อนๆมักจะเขียนว่า
"ขอบใจที่ช่วยแปลอังกฤษให้" "เตี้ยแต่สมองดี" ส่วนเล่ม ม.6 มีคนเขียนให้ไม่กี่คน แต่90% เขียนทำนองว่า แกเป็นคนน่ารัก ใช้อะไรก็ทำให้ทุกอย่างตั้งแต่นวดยันเกาหลัง - - ตอนนั้นคงไม่รู้จักการปฏิเสธคนอื่นซักเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ไม่เป็นแบบนั้นแล้ว
อ่านๆไปก็ขำ ขำตัวเอง ขำเพื่อน ช่างไร้เดียงสาอะไรขนาดนั้น 5-6 ปีที่ผ่านมาทุกคน รวมทั้งเราเองก็โตขึ้น เปลี่ยนไป แต่มีบางอย่างที่ไม่เคยเปลี่ยนตั้งแต่ม.ต้น จนถึงทุกวันนี้...ไม่พูดละกันว่าคืออะไร
นึกถึงอดีตทีไรใจหายทุกครั้ง เวลาผ่านไปเร็วมาก เราก็โตขึ้นเรื่อยๆ (แม้ตัวจะหยุดโตแล้ว) ยิ่งเดินห่างจากจุดเริ่มต้นไปเรื่อยๆ ยิ่งโตเป็นผู้ใหญ่ วงสังคมก็ยิ่งกว้างขึ้น รู้จักคนมากขึ้น มีเพื่อนเพิ่มขึ้น ก็เลยห่างจากเพื่อนที่มีมาตั้งแต่แรกเริ่มไปเรื่อยๆ (งงไหม) แต่เราโชคดีมากๆ ที่ีเพื่อน"จากจุดเริ่มต้น" ยังไม่หายไปจากชีวิต
ไม่รู้หรอกว่าประเด็นที่อยากจะบอกคืออะไร แต่เจอสมบัติเก่าเก็บแล้วความรู้สึกมันเอ่อล้นออกมาเต็มไปหมด
อยากจะระบายออกมาด้วยการเขียน ซึ่งก็รู้ว่าทำได้ไม่ดีเท่าไหร่

ยืมหนังสือเรื่อง The Growing Pains of Adrian Mole จากห้องสมุดคณะมาอ่าน แล้วได้แรงบันดาลใจจากสไตล์แบบการเขียนบันทึกมาจากเรื่องนี้ เลยอยากจะลองอะไรซักหน่อย
ต่อไปนี้จะเป็นการลองของ

26th Jan, 08.
I spent last night at my brother's. We watched three movies together; Shrek 3, Chuck and Larry (these two were hilarious), and Zodiac. Zodiac is a freakishly long, and probably the most boring movie EVER! It is about a serial killer and a cartoonist (Jake Gyllenhall, HOT) who tries to find out who the killer is. The movie is actually based on a true story. Anyway, after wasting almost 3 precious hours of my life, I didn't get to know who the killer was. So, you kids just remember to NEVER make the same mistake by watching this movie.

เทอมหน้าอยากลง Creative Writing ที่ต้องเขียนเรื่องสั้นส่ง 2 เรื่อง เลยลองดูนิดนึง
จบห้วนๆ

Saturday Night

2008-01-20T14:50:00.001+07:00

เมื่อคืนไปกินข้าวกับเพื่อนม.ต้นจำนวน 20 กว่าคนมา
จะเรียกว่าไปกินข้าวก็ไม่ถูกเท่าไหร่ เพราะกินข้าวนิดเดียว
นอกนั้นก็นั่งคุยนั่งเล่น ถ่ายรูป และนั่งดูคนอ้วก 555+
อยู่ในร้านนั้นประมาณ 5 ชั่วโมงกว่าๆ
5ชั่วโมงนี่เป็นเวลาที่นานมากๆเลยนะ
แต่เรากลับรู้สึกว่ามันเร็วเหลือเกิน
เรามองดูเพื่อนแต่ละคน แล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
ไอ้บ้าพวกนี้ ตอนม.1 ยังเอายาหม่องมาป้ายตาเพื่อนอยู่เลย
แล้วดูตอนนี้สิ
พฤติกรรมไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่เลยนะ 55+
ดีใจที่ได้เจอเพื่อนๆ(เยอะมาก)อีกครั้ง
ก็เลยทำให้คิดถึงเรื่องเก่าๆสมัยเกรียน
บางเรื่องก็แบบ สาดด ทำไปได้ไงวะนั่น ไม่น่าเลย
มองย้อนไปก็ทำให้เห็นว่าตอนนี้เราต่างกับตอนนั้นมาก
แต่อีกมุมนึงก็ยังเหมือนเดิมอยู่ ฟังดูขัดๆกันนะ แต่มันจริง
แต่เราว่าทุกคนก็เป็นแบบนั้นแหละ เปลี่ยนไป แต่ก็ยังเหมือนเดิม

เปลี่ยนเรื่องซะอย่างนั้น

เทอมนี้เรียนไม่หนักเท่าไหร่ ไม่เหมือนเทอมที่แล้วที่อัดซะเต็มพิกัด
22 หน่วยกิต 10 วิชา มายก้อด ทำไปได้ ทำไปแล้วด้วย
เทอมนี้เหลือ 7 วิชา 19 หน่วยกิต ค่อยหายใจหายคอได้บ้าง
อิตาเลียนเทอมนี้เหมือนไม่ได้เรียนยังไงไม่รู้
เยอรมันก็เริ่มดีขึ้น เริ่มจับทางได้บ้างแล้ว
ลองวางแผนตารางเรียนเทอมหน้า
รู้สึกว่ามันว่างงงงงจัง ช่องว่างเต็มไปหมด
ตื่นเต้นปนใจหาย จะปี4แล้ว แต่ก็นะ
The end is just another beginning.

So, the end.

ยังไม่จบหรอก ต้องมีเพลงประจำวันก่อน (อีนี่เพ้อนะเนี่ย)

I'm taking you with me anywhere that I could ever want to be.
For the rest of my life, I want you there with me.
If there ever comes a time when I should have to leave,
I hope you know that I, I'm taking you with me.
(I'm taking you with me : Relient K)

สิ่งที่เป็น และสิ่งที่อยากจะเป็น

2007-11-25T18:14:00.000+07:00

เคยไหม ที่รู้สึกว่านิสัยของตัวเอง ขัดกับสิ่งที่คิดอยากทำ
นัยว่าตัวตนของเราไม่เอื้อต่อสิ่งที่เราอยากจะทำ
ที่ๆอยากจะไป หรือสิ่งที่อยากจะเป็นในอนาคต
งานในฝันของเรา นอกเหนือจากการแปลหนัง/หนังสือ
ก็คืองานที่ต้องเดินทางไปที่ต่างๆรอบโลก
(ยังตอบไม่ได้ว่างานอะไร แต่ต้องเดินทางบ่อยๆละกัน)
เพราะเราอยากเรียนรู้วัฒนธรรมใหม่ๆ พบเจอผู้คนต่างชาติต่างภาษา
ต้องปรับตัวอยู่ตลอดเวลา ชีวิตน่าตื่นเต้น
มีสีสัน มีแต่เรื่องใหม่ๆเข้ามาไม่รู้จบ
คำว่าเบื่อ หรือน่าเบื่อ ไม่มีในพจนานุกรมของเรา

แต่

เราก็รู้นิสัยเราเองดี เราค่อนข้างติดบ้าน ขี้อาย พูดไม่เก่ง
ยิ่งเวลาทำความรู้จักกับคนที่เพิ่งพบกัน เราจะวางตัวไม่ถูก
ที่แย่ก็คือ เราอยากจะไปเห็นโลกกว้าง เปิดหูเปิดตา
แต่เราไม่ชอบขึ้นเครื่องบิน ขึ้นทีไรเมาเครื่องตลอด - -
นั่งรถ ลงเรือ ก็ไม่ต่างกัน ดีที่ไม่เมา BTS กับ MRT

ตัวตนของเราช่างขัดแย้งกับตัวเราในความฝันเหลือเกิน
แต่เราว่า ความขัดแย้งกันนี้อาจจะเป็นแรงผลักดันอยู่ลึกๆก็ได้
หรือไม่ สิ่งที่เราอยากเป็นต่างหาก คือตัวตนแท้จริงของเราเอง

ฟิ้วฝัน

2007-11-11T21:38:00.000+07:00

Hop in the car
Go with me
You don't have to pack anything
Don't you wanna feel the breeze
And forget everything,
Baby?
(Justin Timberlake: Let's Take a Ride)

Yes, I do, baby.
(Panitan: singing as a response to Justin's question)

ฟังเพลงนี้แล้วชอบจินตนาการนึกฝัน ว่ากำลังนั่งอยู่ในรถเปิดประทุนสีดำ รุ่นโบราณๆหน่อย
มีจัสตินขับรถอยู่ข้างๆ (ย้ำอีกทีว่าฝัน) yeah baby!
ผมเผ้าปลิวไปกับสายลม ใส่แว่นกันแดดอันใหญ่ๆ รถแล่นไปไม่มีจุดหมาย
แล้วก็เปิดเพลงนี้ ร้องตามไปด้วย ร้องให้สุดเสียง
(จัสตินข้างๆก็ร้องด้วยในฐานะเจ้าของเพลง)
คงจะมีความสุขน่าดู :D
อันที่จริงจะทำยังงั้นก็ทำได้ แต่ต้องลดสเปคลงมาหน่อย
ไม่มีรถเปิดประทุน ไม่มีจัสติน นอกนั้นสามารถจัดหาได้ตามอัตภาพ
บางทีเบื่อๆก็นึกอยากเก็บเสื้อผ้าแล้วออกเดินทางไปคนเดียว
ไปไหนก็ได้ให้ไกลจากชีวิตในเมือง ขึ้นเหนือลงใต้้ซ้ายขวาหน้าหลัง
แต่เอาเข้าจริงก็ทำไม่ได้หรอก เป็นคนชอบวางแผนล่วงหน้า
ไปแบบไม่จองโรงแรม/ที่พักคงไม่ไหว (เรื่องมากนี่เอง)

จบโดยฉับพลันทันที
(จัสตินเรียกน่ะ)

ป.ล.อย่าถือสาชั้นเลย ชั้นชอบจัสตินจริงๆ

Ppl have GOT to see THIS!

2007-11-01T18:07:00.000+07:00

Drew looks at me.
I fake a smile so he won't see
That I want and I'm needing
Everything that we should be.
I'll bet she's beautiful,
That girl he talks about.
And she's got everything
That I have to live without.

Drew talks to me.
I laugh 'cause it's so damn funny
That I can't even see
Anyone when he's with me.
He says he's so in love.
He's finally got it right.
I wonder if he knows
He's all I think about at night.

He's the reason
For the teardrops on my guitar.
The only one that keeps me wishing
On a wishing star.
He's the song in the car I keep singing.
Don't know why I do.

Drew walks by me.
Can he tell that I can't breathe?
And there he goes so perfectly,
The kind of flawless I wish I could be.
She'd better hold him tight,
Give him all her love,
Look in those beautiful eyes
And knows she's lucky 'cause...

He's the reason
For the teardrops on my guitar.
The only one that keeps me wishing
On a wishing star.
He's the song in the car I keep singing.
Don't know why I do.

So I'll drive home alone
As I turn out the light.
I'll put his picture down
And maybe get some sleep tonight.

He's the reason
For the teardrops on my guitar,
The only one who's got enough of me
To break my heart.
He's the song in the car I keep singing.
Don't know why I do.

He's the time taken up,
But it's never enough.
And he's all that I need
To fall into.

Drew looks at me.
I fake a smile so he won't see.

Song: Teardrops on My Guitar
Artist: Taylor Swift
Link: http://www.youtube.com/watch?v=R7DRtl6CTqc

จบแล้วปิดเทอม

2007-10-28T00:05:00.000+07:00

พรุ่งนี้ปิดเทอมวันสุดท้าย
น่าแปลกที่ 29 ตุลาคม มาถึงเร็วเหลือเกิน
และแปลก การอยู่ว่างๆ ไม่ต้องไปเรียน ไม่มีการบ้าน ไม่ต้องอ่านหนังสือ
ไม่ต้องรีบเร่ง ไม่ต้องขวนขวาย
ทำให้เราเบื่อแสนเบื่อ ทั้งที่เราควรจะเพลิดเพลินในการนอนอยู่เฉยๆ ไม่ต้องทำอะไร
ก็ยังเบื่อ เพราะ "ไม่มีอะไรทำ"
แต่ก็รู้อยู่แก่ใจว่า พอเปิดเทอมแล้ว เราจะ "มีอะไรทำ" มากมายก่ายกอง
ทั้งที่ไม่ได้อยากจะทำซักเท่าไหร่
ในที่สุดก็ชีวิตก็จะกลับเข้าสู่วงจรเดิมๆ ชีวิตรีบเร่ง เต็มไปด้วยการแข่งขัน
และไม่นานนัก เราก็จะเบื่อแสนเบื่ออีกครั้ง อยากมีเวลาว่างๆ อยู่เฉยๆ
อยาก"ไม่มีอะไรทำ" อีก
เป็นวงจรอุบาทว์อย่างนี้เรื่อยไป
แต่จงดีใจเถิดที่ยังมีไอ้วงจรบ้าๆนี่อยู่ในชีวิต
อีกไม่นานหน้าที่หลักของเราๆก็จะไม่ใช่ตั้งหน้าตั้งตาเรียนแล้ว
ดีใจซะ ที่ยังมีเปิดเทอม ให้ชีวิตตื่นเต้นมีสีสัน เครียดเล็กน้อยพองาม
ดีใจซะ ที่ยังมีปิดเทอม ให้ได้ัพักหายใจหายคอ ทำตัวมีสาระบ้างไร้สาระบ้างไปวันๆ

ปิดเทอมนี้ไม่ได้ทำอะไรที่เกิดประโยชน์
กิน นอน เล่นเกม ดูทีวี เล่นเอ็ม เล่นเฟซบุค
แต่อบอุ่นใจจริงๆที่ได้อยู่บ้าน เห็นหน้าพ่อแม่ทุกวัน
กินกับข้าวฝีมือแม่ ได้เจอเพื่อนเก่า
ไม่ได้ไปทะเลก็ไม่เป็นไร ไม่ได้ทำตามแผนที่วางไว้ก็ไม่เป็นไร
จบแล้วปิดเทอมของเรา
สวัสดีเทอมใหม่...

เรื่องเก่าเก่า

2007-10-17T20:22:00.000+07:00

ชีวิตคนเราเต็มไปด้วยการพบและการจากลา
ในช่วงชีวิต เราได้เจอผู้คนหน้าใหม่อยู่ตลอด และต้องแยกย้ายกันไปตามวันเวลา
วันจันทร์เราไปงานเลี้ยงส่งอาจารย์
มีคนหายไปจากชีวิตประจำวันของเราอีกคนนึงแล้ว
วันนี้เราได้เจอเพื่อนเก่าสมัยม.ต้น
หลายปีผ่านไปเรายังคุยกันเหมือนวันที่อยู่ห้อง3/1
ถึงต่างคนต่างโตขึ้น เปลี่ยนทรงผม เปลี่ยนแฟน เปลี่ยนที่เรียน
แต่ลึกๆ ก็ยังสัมผัสได้อยู่ว่าพวกเราในตอนนั้นไม่ต่างจากตอนนี้เลย
ได้พูดคุยกันถึงเรื่องเก่าๆมากมาย และดูเหมือนว่าจะขุดเรื่องมาคุยได้ไม่จบสิ้น

เคยซ้อนจักรยานเพื่อนคนนึง เค้าพาเราล้ม อีกนิดเดียวก็จะกลิ้งตกน้ำกันแล้ว
แต่วันนี้ เราซ้อนมอไซเค้ากลับบ้าน โดยไม่เป็นอะไรเลย

ไม่รู้เหมือนกันว่าที่เขียนไปนี่จะสื่ออะไร แต่รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

ดีใจที่เพื่อนเก่า ถึงจะขาดการติดต่อกันหลายปี
วันนี้ก็ยังเป็นเพื่อน

ป.ล.หลายเรื่องที่ขุดขึ้นมา ไร้สาระซะจนไม่น่าเชื่อ
ฟังแล้วรู้สึกว่าตอนนั้นโคตรจะเด็กเลยว่ะ

life after death

2007-09-29T12:06:00.000+07:00

สอบเกือบเสร็จแล้ว เหลือ Writing ของ Italian ซึ่งก็ไม่มีอะไรต้องอ่านมากมาย
เกือบทุกวิชาที่สอบๆมาเรียกได้ว่าเหลวแหลกไม่มีชิ้นดี แบคบริตก็อย่างที่เขียนไปแล้ว
มิตโตก็แย่ นั่งสอบติดโต๊ะอาจารย์ เลยรู้สึกเหมือนมี The Furies ตามหลอนอยู่ตลอดเวลา
แปลอังกฤษ-ไทย ไทย-อังกฤษ ก็ประสบความล้มเหลวพอกัน
คอม อะไรล่ะน่ะ หืมมมมมมม กลัวตกกันทุกคนอ่ะว่าง่ายๆ วิชานี้หน่วยเดียว ไม่ีเกรด มีแค่ผ่าน/ไม่ผ่าน
ไม่ผ่าน ก็คือไม่จบ เข้าเรียนไม่ถึง5ครั้ง เหมือนเรียนปรัชญาคอมพิวเตอร์ อยากจะสาด อยากจะสาดดด
English Letter ก็พอไหวอยู่ เยอรมันก็ช่วยปลอบใจได้บ้าง เจนเอ็ดก็...ไม่รู้ว่ะ เหมือนอาจารย์แอบโหด

จากการที่เรียนหนักหักโหมมาทั้งเทอม พอว่างแล้วก็เลยรู้สึกแปลกๆ เหมือนมีอะไรที่ต้องทำ
เหมือนมีหนังสือต้องอ่านอีก แต่จริงๆมันก็ไม่มี...

ปิดเทอมนี้อยาก/จะทำอะไรหลายอย่างเลย
-นอน กิน นอน ดูหนังที่แนนให้มาให้จบ กิน นอน
-ไปกลิ้งที่บ้านพี่ชายเพื่อดู UBC ให้สะใจ
-ไปทำเค้กบ้านแนน
-ไปทัลเลลลลลลลลลลลลลล
-เพื่อนจากม.บูจะมาหาอีก
-เพื่อนเดนมาร์กก็จะมาหาอีก
-ไปฟิตเนสกะแม่
-นัดเจอเพื่อนสาวสมัยม.ปลาย
-อยากไปเกะ
-และอีกมากมาย

ที่เขียนๆมาไม่ได้เข้ากะชื่อเรื่องที่ตั้งไว้เท่าไหร่ แค่จะสื่อชีวิตหลังการสอบ และการอดนอนมาตลอด 1 อาทิตย์ (ก็สมอยู่ แทนที่จะอ่านหนังสือ ดันเล่นเอ็มไปด้วย เจริญจริงๆคนเรา)

จบห้วนๆ

Review: 2202266 BKGD BRIT LIT

2007-09-24T18:18:00.000+07:00

ต้อนรับวันจันทร์ด้วยของดีจากเอกอิ๊ง ของเค้าดีจริงๆค่ะ
สอบบ่าย แต่ตื่นไปมหาลัยแต่เช้า ไปนั่งโรงอาหารคนเดียว นั่งบิ๊วอารมณ์เนิร์ด
บิ๊วไปบิ๊วมาเริ่มมีเพื่อนๆมาบิ๊วด้วย บิ๊วกันจนสับสน ช่วงเช้าในหัวมีแต่ชื่อยุคต่างๆ
ชื่อนักเขียน ชื่อผลงาน บ่อยมากที่สลับนักเขียน สลับยุค วุ่นวายไปหมด
ก็มั่นใจอยู่พอประมาณ ยังไงๆก็ไม่เอฟล่ะวะ
ก่อนเข้าห้องตื่นเต้นมาก เข้าไปกว่าจะตั้งสติได้ก็เสียเวลาไปแล้ว 15 นาทีถ้วน
ข้อสอบมี 10 ข้อ ให้เลือกทำ 5 ข้อ ใน 3 ชั่วโมง
ด้วยความกลัวทำข้อสอบไม่ทัน เลยไก่เขี่ยตั้งแต่ข้อแรก
จอร์จ ข้อสอบอะไรกันนี่ บอกไม่ได้เลยว่าทำได้หรือทำไม่ได้
ข้อที่รู้ก็เหมือนจะไม่รู้ ข้อที่ไม่รู้ก็เหมือนจะนึกออก แอร๊ยยยยย
มีข้อนึงแถไปเกือบสองหน้า 555+ ทำข้อสอบเสร็จประมาณบ่าย 3 กว่าๆ
แต่ยังไม่เห็นมีใครออก และยังไม่เห็นมีใครหยุดเขียน เรื่องอะไรจะออกง่ายๆ
ก็นั่งๆนอนๆ คิดอะไรไปเรื่อยๆ เผื่อจะมีอะไรปิ๊งขึ้นมาบ้าง มีนิดนึงแหละ
บ่าย3ครึ่งก็ออกมานั่งรอเพื่อน ทนไม่ไหว ยิ่งอยู่ยิ่งไม่มีอะไรเขียน ปวดเฮด

ออกมาแล้วโล่งหัวมาก โล่งมากกกกกกกกกกกกกกกกกก
พอกันทีกับ The Augustan, The Romanticism, The Gothic Novel, บลาๆๆๆๆ
แทบเอาหนังสือไปเผาทิ้งกันเลยทีเดียว

นั่งรถป๊อปไปสยามกะแนน แนนหิว เลยแวะกินดู๋ดี๋กันนิดนึง
ตองยังไม่สะใจ ชวนแนนไปเดินพารากอน ซื้อเบเกอรี่ติดไม้ติดมือมานิดนึง
(สั่งเหมือนกันโดยไม่ได้นัดหมายด้วย โฮะๆๆๆ ดีใจทำไมเนี่ย)
ทำตัวเหมือนสอบเสร็จแล้วเลยอ่ะ 555+
ก็นะ ให้รางวัลตัวเองหน่อย

พรุ่งนี้สอบแปลEnglish-Thai ไม่ต้องอ่านมาก ไปตายเอาดาบหน้าอย่างเดียว
เลยมีเวลามาเ่ล่นเน็ทเพื่อความพึงพอใจเล็กๆน้อยๆก่อนจะไปลุย Mythology ต่อ!

โชคเอนะทุกคน ^^

มาอัพไว้กันลืม

2007-09-20T22:24:00.000+07:00

วันนี้เกิดอะไรหลายๆอย่างที่น่าจดจำ ไม่มีเวลาเขียนลงไดอารี่เป็นเล่มๆโดยตรง ก็เลยมาแปะไว้ในนี้ก่อน
เดี๋ยวจะลืมว่าไปพบเจออะไรมาบ้าง

ตอนเกือบตีหนึ่ง เพื่อนเก่าสมัยม.ปลายโทรมาหา บอกว่าจะมากรุงเทพ อยากเจอตอนเย็นพฤหัส
(ซึ่งเราไม่ว่าง มีสอบเยอรมัน) เลยบอกไปว่าคงไม่ได้ เสียดายมากกกก ไม่ได้เจอกันตั้งแต่เรียนจบม.6
ไอ้นี่ตอนอยู่โรงเรียนก็แอบป๊อปด้วยความเป็นนักบาสโรงเรียนขาวตี๋ล่ำ เรามักจะให้มันไปส่งขึ้นรถไฟบ่อยๆ เพราะไม่อยากเสียตังค่ารถตุ๊กๆ

ตัดฉากมาตอนเกือบเที่ยง เพิ่งสอบพูดอิตาเลียนมาหมาดๆ ว่างยาวถึง4โมงครึ่ง ก็เลยโทรหาเพื่อน มาเจอกันหน่อยเด๊ะ ก็เลยได้เจอกัน ไอ้นี่ เหมือนเดิมได้อีก ยังไว้ผมทรงม.ปลาย ก็เลยดูไม่เปลี่ยนไปเลย (ไว้ผมทรงอื่นไม่ได้เพราะสาขาที่เรียนบังคับอยู่) ก็แปลกดี ไม่เจอ ไมุ่คุยกันตั้งนาน แต่เหมือนเพิ่งเจอกันครั้งสุดท้ายเมื่อวานนี้ ไม่รู้สึกอึดอัดเพราะไม่มีอะไรจะพูดหรืออะไรทำนองนั้นเลย การได้เจอเพื่อนเก่านี่ดีจริงๆ ^^

ตอนเย็น นัดเจอเพื่อนเก่าอีกคน มาไกลจากแดนโคนมกันเลยทีเดียว ดีใจมากกกกกกกกกกก ถึงแม้จะพูดกันไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ แต่ก็รู้สึกดีมากเลย

มีความสุข แต่รองเท้าขาด แต่มีความสุข

แต่อาทิตย์หน้าสอบไฟนอล!

no topic

2007-09-08T23:06:00.000+07:00

เสาร์ที่แล้วไปเจอเพื่อน AFS มา
มีคนบอกว่าเด็กAFSรุ่นเดียวกันที่ไปประเทศอื่น ไม่มีเจอกันบ่อยแบบนี้เลย มีแต่พวกเราเนี่ยแหละที่ยังเกาะกลุ่มกันอยู่
ฟังแล้วก็แอบปลื้ม เพราะเราเป็นคนจัดมีทติ้งแทบทุกครั้งเลย ^^
อยู่ด้วยกันไปอย่างนี้แหละนะ

มีทติ้งเสร็จก็กลับมาเผชิญโลกความจริงอันโหดร้าย
งาน การบ้าน สอบ ควิซ
เหนื่อยใจ
จันทร์หน้าส่งงาน 3 วิชารวด พฤหัสสอบ Bible+ส่ง Summary of Hail Mary
โอ้ย ท้อๆยังไงไม่รู้สิ หมดแรง อยากจะหนีไปไกลๆ แต่ก็หนีไม่ได้ - -
กว่าจะได้มาอัพบล็อกอีกทีคงหลังสอบเสร็จ
อยากไปทะเล นั่งริมหาดดูตะวันตกดิน เพราะคงไม่ตื่นมาดูพระอาทิตย์ขึ้น
อยากจะวิ่งลงทะเล ตะโกนให้ดังๆ เล่นน้ำให้สะใจ กินซีฟู้ดให้อิ่มหนำ
นอนหลับฟังเสียงคลื่น เดินเล่นตากลมยามบ่าย

เทอมหน้าจะไม่เรียนเยอะแยะแบบนี้อีกแล้ววววววววววววววววววววววววววววววว

ป.ล. สอบเสร็จไปทะเลกัน

วันศุกร์

2007-08-31T21:10:00.000+07:00

ตอนเย็นพาน้อง+หลานรหัสไปเลี้ยงMKที่MBK ไม่ได้รวยหรอก แต่ว่าได้ Gift Voucher มา 500 เลยทำตัวเป็นป้ารหัสที่ดีซะหน่อย หลังจากเลื่อนนัดน้องๆมานาน วันเฉลยสายรหัสก็ไม่ได้ไป เอาเถอะ
กินสามคนสั่งไม่ยั้งเลย ไม่คำนึงถึงความสามารถในการกิน สั่งๆไปมีแต่เนื้อสัตว์ สั่งผักไปสองอย่างเองมั้ง
แต่คุณน้องและคุณหลานมีความจุพอๆกะคุณป้ารหัสมาก สุกี้เต็มหม้อ และเป็ดย่างอีกจาน หมดพรึ่บ! พรึ่บ! พรึ่บ! น้องรหัสกะเราหยุดกินแล้ว แต่หลานรหัสยังไม่หยุด (แล้วตัวเล็กสุดด้วย - -) กิน MK ว่าอิ่มแล้ว แต่น้องๆยังกินได้อีก

"พี่ตอง กิน Swensen กัน" เออ ก็ได้

ออกจากMKเดินเข้าร้านไอติม น้องๆอยากสั่ง Earthquake (เฮือก ) ดีที่เราห้ามไว้ หนูจ๊ะ สั่ง Hurricane 5 ลูกก็พอ 5 ลูกหมดในพริบตาอีกเช่นกัน...

เราภูมิใจสายรหัสเราจริงๆ ^^

หลังแยกย้ายกะน้องๆแล้วก็ไปเจออรุช ช่วยกันตามหารองเท้าในฝันของเรา ด้วยงบประมาณที่พี่ชาย(จะ)ให้ เราก็เลยอยากได้รองเท้าดีๆซักคู่นึง เดินดูอยู่นานหลายร้าน แล้วก็เจอรองเท้าที่ตรงสเปค

1.ใส่สบาย ไม่เจ็บ ไม่กัด ไม่รัด
2.ใส่ได้หลายโอกาส เที่ยว เรียน เริ่ด
3.เข้ากับบรรดากระเป๋าทั้งหลายของเรา
4.ราคาไม่แพงเกินเหตุ

กว่าจะได้คู่นี้มา เกรงใจพนักงานในร้านมาก เดินเข้าเดินออกหลายรอบ ลองแล้วลองอีก แล้วก็ไม่ซื้อ แล้วก็ไปร้านอื่น ทำแบบนี้อีก 555+

แต่น แต๊นนนน

ได้รองเท้าแล้วอารมณ์ดีขึ้นผิดหูผิดตาจนอรุชแปลกใจ

ประเด็นสำคัญของบล็อกวันนี้คือสายรหัสเรากินเก่งทุกคน และเราไ้ด้รองเท้าใหม่มาหนึ่งคู่ จบ

the unexpected problem

2007-08-17T10:28:00.000+07:00

เราก็อยู่ของเราดีๆ มีความสุขเล็กๆน้อยๆไปวันๆ แล้วจู่ๆปัญหาก็พรึ่บขึ้นมา ไม้ยมกเยอะเกินไปแล้ว แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาที่จะพูดถึง เทอมนี้เราเรียน 10 วิชา แต่ยังไม่รู้สึกถึงความลำบากเท่าไหร่นัก จนไม่กี่วันมานี้ เพิ่งจะรู้ตัวว่าอ่านหนังสือน้อยมาก แบ่งเวลาไม่ค่อยถูกเลย กลับมาคอนโดก็เย็นแล้ว เหนื่อยแล้ว ยังต้องทำกับข้าวกินอีก กินอิ่มก็ต้องล้างจาน อาบน้ำ ทำงานบ้านนิดๆหน่อยๆ กว่าจะเสร็จก็สามทุ่ม ยังเหนื่อยอยู่เลย ขอพักก่อนได้มั้ย เล่นเน็ท ฟังเพลง ดูหนังแป๊บนึง แป๊บนึงผ่านไปเที่ยงคืนแ้ล้ว อ้าว พรุ่งนี้เรียนแต่เช้า นอนเลยละกัน หนังสือไว้อ่านทีหลัง...

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด วงจรอุบาทว์ วงจรอุบาทว์มากๆ ส่งผลให้คะแนนมิดเทอมอุบาทว์ไปตามๆกัน

เข้าใจแล้วล่ะว่าเรียนเยอะเกินความสามารถจะทำให้แบ่งเวลาไม่ได้ และทุ่มเทใ้ห้แต่ละวิชาได้ไม่เต็มที่เท่าที่ควร ดีที่การสอนพิเศษไม่ทำให้เราเหนื่อยเท่าไหร่ เฮ้อ สงสารวิชาเยอรมันจังเลย ทั้งที่วิชานี้เราอยากเรียนมากๆ แ่ต่ตารางเรียน 4โมง-1ทุ่มก็ทำเอาท้อเหมือนกันนะ อยากจะตั้งใจให้มากกว่านี้ แต่วิชาเอกวิชาโทก็สำคัญเหมือนกัน โดยเฉพาะนังแบคบริต แบค บิตช์ - - มันร้ายมาก ร้ายจนต้องทำใจล่วงหน้าว่า C+ แน่ๆ

อยู่คนเดียวนี่ก็เหนื่อยเหมือนกันนะ ต้องดูแลทุกอย่างเอง ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าอินเตอร์เน็ท ต้องคอยดูว่าของในบ้านขาดอะไรมั้ย ต้อง grocery shopping ต้องทำความสะอาด ทำทุกอย่างด้วยตัวเองทั้งหมด จะอยู่เฉยๆเพราะคิดว่าเดี๋ยวก็มีคนทำให้เหมือนบ้านนู้นไม่ได้ ต้องคอยบังคับตัวเองตลอด จนติดเป็นนิสัยเห็นห้องรกไม่ได้ไปเรียบร้อย

อยู่คนเดียวมาปีกว่าแล้วเหรอเนี่ย...
เวลามันผ่านไปเร็วอย่างน่าเสียดาย

ป.ล.แบคบริต = Background to British Literature

2007-08-12T23:30:00.000+07:00

เราบอกไว้ในบล็อกหน้าที่แล้วว่าต่อไปนี้เราจะอัพเป็นภาษาอังกฤษ
แต่ทำไม่ได้อ่ะ มันไม่ได้อารมณ์เอาซะเลย ไม่อยากกระแดะแล้ว
น้องเราก็คงไม่ได้เข้ามาอ่านบ่อยนัก ส่งอีเมล์คุยกันดีกว่า

วันนี้วันแม่ ที่บ้านเราก็ไม่ได้ทำอะไรพิเศษ แต่อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา
ลูกแม่ทั้งสามคนกลับมาบ้าน คราวนี้พ่วงลูกสะใภ้มาอีกหนึ่ง
ปีหน้าคงพ่วงหลานตัวน้อยๆมาด้วย :)

ระยะหลังๆมานี้เริ่มรู้สึกว่าเราเอาแต่คิดถึงเรื่องหลังเรียนจบ
จะทำอะไรดี จะไปไหน จะเรียนต่ออะไร
พ่อเราบอกว่าพ่อวางแผนไว้ให้แล้ว แต่แผนที่พ่อวางไว้
เราฟังแล้วไม่ค่อยถูกใจเท่าไหร่ ถึงพ่อจะบอกว่า แล้วแต่ลูก
เราก็ยังจับได้ว่าพ่ออยากให้เราทำตามใจพ่อ

สิ่งที่ต้องทำแน่ๆคือเรียนนิติ รามฯ ให้จบให้ได้
อีกอย่างก็คือเรียนปริญญาโท ซึ่งดูๆแล้วเรามืดแปดด้านมาก (ทำไมต้องแปดด้าน ใครรู้บอกด้วย)
เราไม่รู้ว่า การเรียนป.โท ควรจะเรียนสาขาที่เราชอบ (English, European Studies, Cross-Cultural Studies) หรือสาขาที่เรียนแล้วเอาไปทำงานได้จริงๆ อย่างพวก MBA
มันเป็นการลงทุนที่สูงอ่ะ เราไม่อยากเรียนแล้วเสียดายเงินทีหลัง
เรื่องหางานเราก็คิดนะ ไอ้งานที่อยากจะทำก็ไม่รู้จะได้ทำมั้ย แล้วเวลาดูประกาศรับสมัครงาน
งานสำหรับสายเราโดยตรงหายากมากๆ ส่วนใหญ่จะเป็นพวกวิศวฯ บัญชี
งืม เด็กอักษรอย่างชั้นจบไปจะทำอะไรกินล่ะ เห้อ

จะว่าว่างมากแล้วคิดฟุ้งซ่านมันก็ไม่ใช่เรื่องนะ เรียน 10 วิชาจะเอาเวลาไหนมาว่าง
(แต่ก็ยังว่างออนเอ็มได้ทุกวี่ทุกวัน)

เห้อ เห้อ เห้อ
จบสำหรับส่วนภาษาไทย ส่วนต่อไปจะเขียนถึงน้องนิดนึง

Hej Mia...det styk er til dig...
Jeg gider ikke mere at skrive paa engelsk. Det er bedre paa dansk, synes du ikke det?
Du skal tale engelsk hele tiden...saa det bli'r rart at laese lidt dansk, ikke?
I gaar var mors dag her i Thailand. Mine to broeder plus min svigesoester var hjemme hos os.
Vi havde en go' samling. Det var rigtig hyggeligt.
Jeg snakkede med Helle og Thomas i gaar. De savner dig. Det goer jeg osse.
Ha det godt min Mia. Jeg skriver igen snart. Haaber det gaar fint derover.

updates

2007-08-07T14:00:00.000+07:00

From now on I will update my blog in English so that I can make it international.
Just kidding. I want my Danish sister to read it too.
I chose English because then I don't have to update my blog in two languages.
It's too complicated. Plus, Danish is now too difficult for me to write.

At the moment I'm doing fine. Midterm exams are over.
I have more free time to watch Friends!
I'm addicted to this series.

Well, I don't have much to say. Things are going great. I'm happy.
I'm also very excited that my ex-host sister is going to USA this Thursday!
I hope she will enjoy her AFS year just like I did :)

Dunno what to say anymore...so...see ya later!

Please leave a comment in your own language.

after midterm

2007-07-27T20:43:00.000+07:00

ในที่สุดก็สอบเสร็จ

หลังจากผ่านการสอบในมหาวิทยาลัยมาหลายครั้งหลายหน
ก็สังเกตว่าในการสอบแต่ละครั้งเราจะพบปัญหาเดิมๆเสมอ

1.อิทธิพลจากคนรอบข้าง
มีผลกะเรานะ อย่างเช่น หันไปเจอคนที่หมดไฟแล้ว
เราก็จะรู้สึกว่า เห็นมะ คนนั้นยังหยุดเขียนแล้วเลยอ่ะ แล้วฉันจะเขียนต่อทำไม
เราก็สมองฝ่อไปซะเฉยๆนะ แต่ถ้าหากว่า หันไปเจอคนที่เขียนเยอะๆ
ก็จะ โอ้ววว เขียนอะไรเยอะนักกกก ไม่ได้ๆๆ ต้องเขียนมั่งแล้ว

เห็นไหม มีผลจริงๆนะ

(กรณีนี้จะมีผลเมื่อข้อสอบเป็นภาษาไทย และภาษาอังกฤษ)

2.ปัญหาทางภาษา
พบบ่อยเมื่อทำข้อสอบที่ไม่ใช่ภาษาไทย และทำให้เกิดความแค้นเล็กๆ
เพราะบางทีรู้คำตอบ รู้ว่าตัวเองอยากจะเขียนอะไร แต่เขียนไม่ได้
เพราะคำศัพท์ไม่พอ ผันเวิร์บไม่เป็น แกรมม่าไม่แม่น เรียบเรียงไม่ถูก
ภาษาอังกฤษไม่ค่อยเป็นปัญหาเพราะชินแล้ว จะเป็นก็อิตาเลียนเนี่ย
อย่างข้อสอบคราวนี้ โจทย์มีอยู่ว่า
-เขียนคำแนะนำสำหรับนักท่องเที่ยว
-เขียนข้อดีข้อเสียของระบบขนส่งมวลชน
-เขียนวิธีส่ง sms

อืมมมมมมมมมม

3.นิสัยเสียของตัวเอง
ถ้าเกิดว่าทำข้อสอบไม่ได้ หรือเกลียดวิชาไหน
ก็จะไม่เกิดความรู้สึกว่าต้องพยายาม นอกจากว่าให้ผ่าน ไม่ติด F ก็พอแล้ว
ไม่ดีเลย อยากเลิกเป็นแบบนี้จัง

เปลี่ยนเรื่อง
วันนี้สอบเสร็จไปเดินเล่นในศูนย์หนังสือ มีคุณลุงคนนึงมาคุยด้วย
คุณลุงคนนี้บอกว่ากำลังหาหนังสือเตรียมสอบอังกฤษให้ลูกสาว
ซึ่งอยากเข้าอักษร เอกอังกฤษ (อะไรจะเหมาะเจาะขนาดนั้น)
คุณลุงหอบหนังสืออยู่เยอะมาก หนึ่งในนั้นมี การแปลขั้นสูง ด้วย
ซึ่งเรายังเรียนแค่ intermediate อยู่เลยอ่ะ - -
และก็พบว่าหนังสือที่คุณลุงเลือกมา ไม่เหมาะกะเด็กม.ปลายอย่างแรง
แถมยังเลเวลสูงไปสำหรับเราอีกต่างหาก ก็เลยเลือกให้ใหม่
คุณลุงคนนี้มาจากสุราษฎร์ธานีเลยนะ มาเพื่อซื้อหนังสือให้ลูก
^^ รู้สึกดีที่ได้ให้ความช่วยเหลือ อิ่มใจ

อิ่มท้องด้วยเพราะมีคนพาไปเลี้ยง ขอบคุณนะ ^^

อุด้ง ทำเองก็ได้ ง่ายจัง

2007-07-09T21:41:00.000+07:00

อะโน วันนี้ขอนำเสนอเมนูอู๊ดๆ ที่มีชื่อว่า
อุด้งพารากอน
เนื่องจากของทุกอย่างซื้อที่ Gourmet Market ณ สยามพารากอน
งบประมาณ ไม่เกิน 135 บาท

ส่วนผสมและเครื่องปรุงสำหรับ 1 ที่
1.บะหมี่อุด้งพร้อมเครื่องปรุง ยี่ห้อ ซากุระ (มันมีซองซุปมาให้ด้วย)

2.ลูกชิ้นปลาแท่ง 1 ห่อ หั่นเป็นชิ้นเล็กๆ

3.สาหร่าย 1 ห่อ(สำหรับตกแต่ง จะเอาไปต้มกะซุปด้วยก็ได้) อย่าใช้แบบทอดกรอบ

4.หอมใหญ่ ครึ่งหัว หั่นยังไงก็ได้ตามใจชอบ
5.กะหล่ำปลีหัวเล็ก 1 หัว ซอยหยาบๆ
6.เนื้อหมู/วัวสไลด์ ย้ำว่าต้องสไลด์ อร่อยโคตรรรรรรรรรรรรรรรร
7.แครอท 1 หัว หั่นเป็นแว่นๆ
แนะนำว่าให้ใช้หม้อ 2 ใบไปพร้อมๆกัน จะได้ไม่เสียเวลา อย่างเรานี่ไม่สามารถ ก็เลยใช้หม้อธรรมดากะหม้อหุงข้าวแทน มาถึงวิธีทำล่ะนะ

1.ต้มน้ำให้เดือด เอาเส้นอุด้งใส่ลงไป ซุปยังไม่ต้อง ซักพักเส้นมันจะเริ่มแยกๆออกจากกัน จังหวะนี้เอาตะเกียบแยกให้เส้นกระจายตัวออก (คือก่อนหน้านี้มันจะเป็นก้อนเดียวกันอยู่น่ะ) แล้วก็เอามาพักไว้ในน้ำเย็น เส้นจะได้เหนียวนุ่มมมม
2.อีกหม้อนึง ต้มน้ำให้เดือด ใส่หอมใหญ่ แครอท กะหล่ำปลีลงไป แล้วปล่อยมันไว้เฉยๆ แต่สนใจมันมั่งก็ดี

3.พอเอาเส้นอุด้งพักไว้ในน้ำเย็นหมดแล้ว (แช่ไว้พอเป็นพิธีแล้วรินน้ำออก) น้ำในหม้ออย่าเพิ่งทิ้ง เอาหมูลงไปต้มต่อได้เลย ถ้ามีโชยุก็ใส่ไปด้วย

4.ขณะรอหมูสุก ฉีกซองซุปใส่อีกหม้อนึง คนให้เข้ากัน
5.หมูสุก ซุปได้ที่ ก็ย้ายเนื้อหมูไปรวมกะซุป เทลูกชิ้นปลาที่หั่นไว้ลงไปด้วย คนให้เข้ากันอะเกน
6.ซุปพร้อม เส้นพร้อม กินได้แย้ว

(สีมันแปลกๆนะเพราะไฟในห้องเป็นสีส้ม)

-ที่ให้ต้มหมูแยกกะซุป เพราะรสซุปจะได้ไม่เข้าเนื้อหมู รสมันจะได้ไม่กลืนกันไปหมดอ่ะ
-ถ้ารอให้หมูกะผักเปื่อย ผลลัพธ์ที่ได้จะคุ้มค่าการรอคอยมากๆ
-จริงๆแล้วซื้อแค่อีบะหมี่นั่นก็พอ 555+ ถ้าอยากใส่อย่างอื่นที่ไม่เหมือนเราใส่ก็ลุยโลด!
-อิ่มโคตรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรร

-โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน ถ้าลองทำดูเองแล้วไม่อร่อยอย่ามาว่ากันนะ

:) Happy

2007-07-08T11:51:00.000+07:00

internet ที่คอนโดเพิ่งใช้งานได้เมื่อกี้นี้เอง สดๆร้อนๆ
เราก็ผละจากกองหนังสือหาอ้อมอกคอมทันที
ก่อนหน้านี้ไม่มีเน็ทให้เล่นหลายวัน ดูซีรี่ส์จนเบื่อแล้ว
สุดท้ายก็ต้องหันไปอ่านหนังสือเรียน ดูมีสาระเนาะ
ก็ดีเหมือนกันนะที่internetมีปัญหา บังคับให้เราเนิร์ดไปชั่วขณะ
ไม่งั้น Mourning Becomes Electra
(หรือ Mourning Becomes อีบ้า ตามที่อ.เค้าเรียก)
คงจบไม่ทันมิดเทอมแน่ๆ

พูดเรื่องหนังสือนี่นิดนึงละกัน
มันคือหนังสืออ่านนอกเวลาแสนสนุกของ Mythology
พล็อตเอามาจากเรื่องราวของครอบครัว Agamemnon
อ่านแล้วเหมือนนั่งดูละครช่องเจ็ดน่ะ อารมณ์นั้นเลย
ทีแรกคิดว่าจะน่าเบื่อ แต่จริงๆแล้วมันก็เพลินดี
อ่านไม่นานก็จบ

กิจกรรมทดแทนinternetอีกอย่างที่ทำคือ
จัดตู้หนังสือ
โละชีทเก่าๆทิ้งไปหมด เก็บไว้แต่หนังสือเรียน
ไม่น่าเชื่อว่าเรามีชีทเยอะขนาดนั้น - -
ตอนนี้ตู้หนังสือสวยงามเป็นระเบียบ แบ่งเป็นหมวดหมู่
คือหมวดไร้สาระ กับหมวดมีสาระ
จัดแล้วรู้สึกสบายใจขึ้นนะ จัดการชีวิตง่ายดี
แถมยังมีที่ให้เก็บกระเป๋าเพิ่มด้วย เนื่องจากเรามีกระเป๋าเยอะมาก
เยอะจนไม่มีที่เก็บแล้วอ่ะ แงๆ

ตอนนี้ชีวิตมีความสุขดี ถึงจะเรียนหนักไปหน่อยก็เถอะ
และแม้จะอยู่ในช่วง financial crisis ก็ตาม - -
เรื่องบ้าเครื่องสำอางเลยต้องหยุดไปโดยปริยาย
เนื่องจากงบไม่พอ อนาถจริงๆ

Life is tough, but let's enjoy it!

เพลงประจำวัน: I'mma flirt by Bow Wow featuring R. Kelly

quick update

2007-07-02T10:11:00.000+07:00

เน็ทที่คอนโดเจ๊ง ไม่รู้จะใช้การได้เมื่อไหร่
ส่งผลให้ดิชั้นหงุดหงิดเล็กน้อยถึงปานกลาง
เพราะเล่นเอ็ม ซึ่งเป็นงานอดิเรกสุดโปรดไม่ได้
ทำได้แต่ฟังเพลง และนั่งดูซีรี่ส์ที่โหลดมาไปเรื่อยๆ
ไร้สาระจริงๆ
แต่เล่นเน็ทไม่ได้ก็ดีเหมือนกัน จะได้บังคับตัวเองให้อ่านหนังสือมากกว่านี้

ตอนนี้โปรดปรานและบ้าคลั่งเครื่องสำอางอย่างมาก
ถึงขั้นหมกมุ่นก็ว่าได้

ณ เวลานี้
ดิชั้นนั่งอยู่ที่ห้องคอมคณะ
หมายใจว่าจะมาทำงานอิตาเลียนส่งอาจารย์ในวันนี้
(งานสั่งวันพุธ ให้ส่งวันนี้ ยังไม่ได้ทำเลย)
แต่ดิชั้นกลับเปิดเว็บเครื่องสำอาง
และอัพบล็อกอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว
ดิชั้นกล้ามากค่ะ 555+

ไปและ ทำงานต่อ จะออกจากห้องคอมซะที

แล้วจะมาใหม่ค่ะ โฮะๆๆๆๆๆ

One-sided, unconditional love

2007-06-26T23:02:00.000+07:00

ไปได้กลอนแต่งเองที่ดีมากๆมาจากบล็อกนี้ เป็นของรุ่นพี่อักษรฯคนนึง
ที่เราไม่รู้จัก แต่ได้ไปอ่านบล็อกของเ้ค้าโดยบังเอิญ และโชคดีมากๆที่ได้อ่าน

I’m letting you go now.
I’m letting you go.

I’ve clung to you for so long,
now I release you from my mind,
Though my love for you is ever strong,
Though you’re one of a kind.

I wish you happiness life can give,
peace of mind and mind of peace,
And more and more should you receive,
from others who would never cease,
to give you love.

I can never hold another,
the way I have held you.
nor gaze upon another,
for all I see is you.
You’re in everything I do-
though you’re not at all aware
that you’re the only one I care.

I will invest all my life,
my joy, sorrow, hope and sweat,
in oeuvre for others, though this strife-
slowly turns my heart… cold dead.

Do not ask me, years ahead,
why I’m still on my own,
my life without you, years ahead,
means walking all alone.

Letting go of your hand,
I wish that it would be-
softly in that of the man,
who would forever be,
worthy of your affection,
and of mine.
You see,

I’m letting you go now.
I’m letting you go.

If love means letting go,
Mine will grow deeper, deeper still,

Life’s rippling tide can only show,
what time can never, ever kill.

japanese story

2007-06-22T22:04:00.001+07:00

ตอนอยู่ม.ปลาย นั่งรถไฟฉึกฉักปู๊นปู๊นไปเรียนทุกวัน
เป็นเรื่องธรรมดาสำหรับคนที่ไปเรียนในตัวจังหวัด
จริงๆแล้วจะนั่งรถตู้ก็ได้ แต่มันแพง ซื้อตั๋วรถไฟแบบเดือน
เดือนละ 192 บาท นั่งกี่รอบก็ได้ คุ้มกว่ากันแยะ
ได้เจอเพื่อนต่างโรงเรียน หรือไม่ก็เพื่อนเก่าสมัยประถมด้วย
เรามีความทรงจำเกี่ยวกะรถไฟมากมาย
แต่ที่ไม่เค้ยไม่เคยลืมเลย ก็มีอยู่เรื่องนึง
แน่นอนว่าต้องเกี่ยวข้องกับผู้ชาย 555+

รถไฟตอนเย็นที่เรานั่งกลับบ้าน เป็นรถไฟกรุงเทพ-อรัญประเทศ
จะมีันักท่องเที่ยวต่างชาตินั่งมาบ่อยๆ หล่อบ้างไม่หล่อบ้าง
บางทีเรากะเพื่อนก็เข้าไปคุยด้วย (ผู้หญิงก็คุยนะ) สนุกดี
วันนึง ขึ้นรถไป สายตาเราก็เหลือบไปเห็นเป้าหมาย
ชายหนุ่มผิวขาว รูปร่างผอมสูง นั่งอยู่คนเดียว ไม่ใช่คนไทยแน่นอน
สะกิดเพื่อน "เฮ้ย ดูดิ น่ารักว่ะ"
อืม ใช่ กุหื่นแต่เด็กๆและล่ะ คงไม่แปลกใจนะ
ก็ยกขบวนเพื่อนสาว 4-5 คน เดินเข้าไปทักทายเค้า
ได้ความว่าชื่อ Itaya Yohei อาุยุ 21 มั้ง จำไม่ได้ มาจาก Nigata
จะไปเที่ยวอรัญ ไปเขมรด้วยมั้งไม่แน่ใจ อีกอาทิตย์นึงจะกลับมาใหม่
คุยกันสนุกสนานเกือบชั่วโมง จนถึงสถานีที่เราต้องลง
ก็ได้อีเมล์ เบอร์โทรเค้ามา
(กรี๊ดดดดด น่ารักโคตรๆเหอะ)
เราก็จำอะไรได้ไม่มาก นอกจากครั้งสุดท้ายที่เจอเค้า
วันนั้นนัดเจอกันที่สถานีรถไฟใกล้บ้านเราตอน 5 โมง
แต่เราัติดธุระอะไรไม่รู้ เลยกลับไปไม่ทันเวลา
เราต้องรอรถไฟเที่ยว 6 โมง และจะถึงบ้านตอน 1 ทุ่ม
ก็คุยโทรศัพท์กัน Yohei บอกว่าจะรอเรา (กะเพื่อนๆด้วยนะ)
นั่งรถไฟกลับบ้านด้วยใจร้อนรุ่ม
รุ่ม
ร้อน
ร้อน
รุ่ม
เวลา 1 ชั่วโมงนี่มันนานจริงๆ
ลงรถไฟมาก็เห็นYoheiนั่งรออยู่
เรากะเพื่อนพาเค้าไปกินข้าวต้มหมู ที่ร้านรอนาน
(จริงๆ้ชื่อร้านอะไรไม่รู้ แต่เรียกงี้ เพราะมันรอนานจริงๆกว่าจะได้กิน
แต่ข้าวต้มหมูนี่ได้เร็วนะ เพราะเค้าทำไว้แล้ว)
he ก็ฟาดไปสองถ้วยรวดเดียวจบ บอกว่าอร่อยมากๆ
อ้อ ตอนที่เจอกันครั้งแรก เค้าให้หนังสือเรามาเล่มนึง
เป็นบทสนทนาสำหรับนักท่องเที่ยว เป็นภาษาอังกฤษ ญี่ปุ่น ไทย
เรายังเก็บไว้อยู่เลย

และครั้งสุดท้าย เค้าก็ซื้อหนังญี่ปุ่นเรื่อง waterboys มาให้เรา
บอกว่าเรื่องนี้ดีมากนะ อยากให้เราดู

หลังจากตอนนั้นก็ยังติดต่อกันมาเรื่อยๆ
เค้ากลับไปแล้วก็ยังคุยกัน
แล้วอยู่ๆเค้าก็หายไป 2-3ปีแล้วแหละ
บังเอิญเห็นกล่องหนัง waterboys แถวนี้
เลยนึกถึงเค้าขึ้นมา
คิดถึงจัง

ป.ล.ไม่ได้มีความรู้สึกรักข้ามขอบฟ้าอะไรแบบนั้นนะ
แค่รู้สึกดีเฉยๆ ป่านนี้heคงแต่งงานไปแล้วแหละ

เรื่อยเปื่อย

2007-06-20T23:09:00.001+07:00

ชีวิตปีสามของสาวอักษรมันหนักหนาอย่างนี้นี่เอง
.
.
.
เกิดมาไม่เคยเรียนเยอะขนาดนี้มาก่อน
เรียน 10 วิชา 22 หน่วยกิต

ศัตรู 10 ตัว มีดังนี้
1.BASIC CONCEPTS OF COMPUTING วิชาบังคับของคณะ
2.MYTHOLOGICAL BACKGROUND TO ENGLISH LITERATURE บังคับเอก
3.BACKGROUND TO BRITISH LITERATURE บังคับเอก
4.ENGLISH LETTER AND REPORT WRITING วิชาเลือกเอกสายทักษะ
5.INTERMEDIATE TRANSLATION: ENGLISH-THAI เลือกเอกอีกเช่นกัน
6.INTERMEDIATE TRANSLATION :THAI-ENGLISH นี่ก็ด้วย
7.ACCELERATED GERMAN FOR BEGINNERS I นี่เรียนเป็น gen-lang
8.ITALIAN READING AND LISTENING COMPREHENSION I บังคับโท
9.ITALIAN ORAL AND WRITTEN EXPRESSION บังคับโท
10.JEWELRY APPRECIATION gen-ed หมวดมนุษย์

ยิ่งไปกว่านั้น
ชั้นยังรับสอนพิเศษเด็กสาธิตจุฬาฯ ทุกวันพุธตอนเย็นอีก 1 ชั่วโมง
ไม่รู้ทำอะไรเกินตัวไปรึเปล่า แต่ก็จะทำให้ดีที่สุดล่ะเทอมนี้
ชั้นคงต้องกลายไปเป็นตัวเนิร์ดจริงๆซะแล้ว
จากที่เคยเป็นเจ้าแม่ msn ออนไลน์ตลอดเวลา คงต้องลาออกจากตำแหน่งแล้วล่ะ
มีเพื่อนคนนึงเคยบอกว่า ถ้าอยากจะคุยกะนังตอง ไม่ต้องโทรหามัน
ให้ออนเอ็มแทน ไม่เปลือง - -

เหนื่อยและเครียด
ช่วงนี้อาจจะเห็นชั้นนั่งเหม่อลอย หน้าดูว่างๆ จิตเลื่อนๆ พูดไม่ค่อยรู้เรื่อง
ไม่ต้องสงสัย นั่นแปลว่ากำลังเครียดอยู่

แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยย

มาบ่นพอเป็นพิธีค่ะ จบแล้วค่ะ สวัสดีทุกท่านค่ะ

new blog!

2007-06-18T21:47:00.000+07:00

storythai, bloggang, spaces, and blogspot...
อพยพมาหลายครั้ง หวังว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย
บอกไว้ก่อนว่านี่คือบล็อกเรื่อยเปื่อยไปตามเรื่อง
จะหาสาระอันใดไม่มีหรอกนะ

ก่อนอื่น ขอประเดิมบล็อกใหม่ไฉไลกว่าเก่าด้วยเพลงๆนึง

ที่ครั้งนึงเคยโดนใจอย่างรุนแรง

"เจ้าไม้ขีดไฟก้านน้อยเดียวดาย แอบรักดอกทานตะวัน
แรกแย้มยามบานอวดแสงตะวัน ช่างงดงามเกินจะเอ่ย
ดอกเหลืองอำพันไม่หันมามอง แม้เหลียวมายังไม่เคย
ไม้ขีดเจ้าเอ๋ย เลยได้แต่ฝันข้างเดียว
ดอกไม้จะบานและหันไปตามแต่แสงแห่งดวงอาทิตย์

จุดตัวเองก็ยอมทันใด ให้ลุกเป็นไฟขึ้นมา
เพียงปรารถนาให้มีลำแสงสีทอง
จุดตัวเองก็ยอมทันใด ให้ลุกเป็นไฟขึ้นมา
เพียงปรารถนาดอกทานตะวันหันมองสักครั้ง

เจ้าไม้ขีดไฟก้านน้อยเดียวดาย สาดแสงในใจไ่ม่นาน
ดอกเหลืองอำพันจึงหันมามอง และพบเพียงกองเถ้าถ่าน
เจ้าไม้ขีดไฟก้านน้อยเดียวดาย เพราะรักจริงใจอย่างนั้น
เพียงแค่เธอหัน เพียงแค่เธอมองก็พอ"

(ฟังได้ที่นี่)

ในตำนาน Greek mythology เล่ากำเนิดของดอกทานตะวันไว้โรแมนติคดี
ก็มี Apollo, God of Sun กับ Clytie ที่หลงรัก Apollo อย่างมาก
ทุกๆเช้า Apollo ก็จะขี่รถม้าขึ้นมาจากขอบฟ้า ก็คือเวลาพระอาทิตย์ขึ้นนั่นเอง
ทุกๆเย็น ก็จะขี่รถม้าหายกลับเข้าไป Clytie ก็เฝ้าแต่รอให้ Apolloขี่รถม้าขึ้นมาจากขอบฟ้าอีก
แต่ Apollo ก็ไม่เคยสนใจเลย รักเค้าข้างเดียวว่างั้นเถอะ
จนวันนึง Apollo ก็สงสาร ดลบันดาลให้ Clytie กลายเป็นดอกไม้ ก็คือดอกทานตะวันนั่นเอง

ที่ดอกทานตะวันไม่หันมามองไม้ขีดไฟ ก็เป็นเพราะมัวแต่มองดู Apollo น่ะแหละ

เคยเป็นดอกทานตะวัน หรือไม้ขีดไฟกันบ้างรึเปล่า?